Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Κυριακή, 28 Μαρτίου 2010

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ - Δείτε ρε κάφροι - δολοφόνοι τι κάνετε


Είναι ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ και ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ αλλά το βάζουμε για να το δούνε οι κάφροι το 15χρονο Αφγανό παιδί που ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ οι τρομοκράτες στις 22.41.

Αυτό καταφέρατε ρε κάφροι, όποιοι και αν είστε. Δείτε το παιδάκι λες και είναι στο πόλεμο του Αφγανιστάν και ήταν απλά στην Πατησίων!

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Φανταστείτε να έβλεπε αυτές τις φωτογραφίες ο OLI REN.

Έ, ρε γλέντια μετά...

*Το γερμανικό κατοχικό δάνειο** Του Τάσου Μηνά Ηλιαδάκη**

>>
>> *** Ο Τάσος Μ. Ηλιαδάκης είναι Μαθηματικός, Πολιτειολόγος, Δρ.
>> Κοινωνιολογίας, καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας. Μέλος της Ελληνικής
>> Επιτροπής στη διεθνή Συνδιάσκεψη για το χρυσό των Ναζί στο Λονδίνο το
>> 1997, εισηγητής στην ελληνογερμανική διάσκεψη Δελφών το 1996 και στην
>> Πανελλήνια Συνδιάσκεψη Αλεξανδρούπολης το 2005 για το Δημόσιο Χρέος*
>>
>> Α. ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
>>
>> Το Βερολίνο προκειμένου να αντιμετωπίσει τους στρατιωτικούς και
>> στρατηγικούς του στόχους στην ευρύτερη ελληνική περιοχή, Λιβύη-Μ.
>> Ανατολή-Βαλκάνια, είχε υποχρεώσει την Ελλάδα να κεφαλαιοδοτεί και να
>> συντηρεί τα στρατεύματα που στάθμευαν σ?αυτήν και είχαν πεδίο δράσης την
>> ευρύτερη περιοχή της. Αυτά ήταν υπερπολλαπλάσια από εκείνα των
>> στρατευμάτων κατοχής. Επιπλέον η Ελλάδα ανεφοδίαζε με τρόφιμα το μέτωπο
>> της Λιβύης.
>>
>> Στόχος των στρατευμάτων αυτών ήταν τα πετρέλαια της Λιβύης-Μ. Ανατολής
>> και η ενίσχυση της άμυνας των Βαλκανίων. Από τα τελευταία εξασφάλιζε στην

>> πολεμική του βιομηχανία το 20% του αντιμονίου, το 50% των ορυκτελαίων, το

>> 60% του βωξίτη και το 100% του νικελίου. Την ίδια στιγμή για τους
>> συμμάχους η μοναδική πύλη των Βαλκανίων ήταν και παρέμενε η Ελλάδα.
>>
>> Λόγω αυτών, η γερμανική απαίτηση για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα
>> ήταν ανελαστική και είχε προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις ακόμα και της

>> κατοχικής κυβέρνησης Τσολάκογλου που απειλούσε με παραίτηση. Παράλληλα ο
>> Μουσολίνι όπως και ο Γερμανός πληρεξούσιος για την Ελλάδα, Γκύντερ
>> Αλτενμπουργκ πίεζαν το Βερολίνο να μειώσει τα έξοδα κατοχής για την
>> Ελλάδα.
>>
>> Το πρόβλημα των μοναδικά υπέρογκων δαπανών κατοχής συνόδευε η "παντός
>> αγαθού" λεηλασία του τόπου, φυσικό επακόλουθο της οποίας ήταν ο λιμός. Ο
>> Αλτενμπουργκ από τις πρώτες ημέρες προειδοποιούσε το Βερολίνο για τον
>> επερχόμενο υποσιτισμό. Παράλληλα ο εκπρόσωπος του Βατικανού, νούτσιος Α.
>> Ρονκάλι, ο μετέπειτα πάπας Ιωάνης ΚΓ?, μετά από έρευνες του, διαπίστωνε
>> τριπλασιασμό των θανάτων σε Αθήνα-Πειραιά λόγω λιμού τον χειμώνα 1941-426

>> και ο Γκαίμπελς σημείωνε στο ημερολόγιό του, ".... η πείνα (στην Ελλάδα)
>> έχει καταστεί ενδημική νόσος. Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι
>> πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση" . Το πρόβλημα του λιμού καθιστούσε

>> οξύτερο το Λονδίνο που είχε κηρύξει την Ελλάδα σε επισιτιστική καραντίνα
>> για να εξωθήσει τον ελληνικό πληθυσμό προς την αντίσταση.
>>
>> Ηπείνα, η ανομία και τα φιλοαγγλικά αισθήματα γίνονταν τόσο απειλητικά
>> που οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να τα αγνοήσουν. Ο υποσιτισμός τους
>> απασχολούσε γιατί υποκινούσε λαϊκές αντιδράσεις και την αντίσταση.
>>
>> Έτσι οι Δυνάμεις Κατοχής οδηγήθηκαν σε μια αδήριτη πραγματικότητα δύο
>> ανελαστικών και αντικρουομένων απαιτήσεων. Από τη μια η κεφαλαιοδότηση
>> από την Ελλάδα τον στρατιωτικών επιχειρήσεων του άξονα στην ευρύτερη
>> περιοχή της και από την άλλη η πείνα που οδηγούσε στην εξέγερση και στην
>> αντίσταση.
>>
>> Για την αντιμετώπιση του προβλήματος οι Δυνάμεις Κατοχής, τον Οκτώβριο
>> του 1941, θα στείλουν στην Ελλάδα οικονομικούς τεχνοκράτες, δίχως όμως
>> κάποιο αποτέλεσμα. Στη συνέχεια το πρόβλημα θα απασχολήσει και θα λάβει
>> οξύτατη μορφή στην ιταλογερμανική Δημοσιονομική Συνδιάσκεψη
>> εμπειρογνωμόνων, από Ιανουάριο μέχρι Μάρτιο του 1942 στη Ρώμη. Η
>> γερμανική επιμονή για υψηλή κεφαλαιοδότηση από την Ελλάδα οδηγούσε σε
>> αδιέξοδο τη Διάσκεψη.
>>
>> Τότε ο Ιταλός τραπεζίτης και οικονομικός πληρεξούσιος της Ιταλίας στην
>> Ελλάδα, Ντ?Αγκοστίνι, θα προτείνει τη λύση του δανείου. Δηλαδή οι πέρα
>> από τις δαπάνες κατοχής αναλήψεις να χρεώνονται από την Ελλάδα ως δάνειο
>> προς την Γερμανία και την Ιταλία.
>>
>> Β. ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ
>>
>> Η σχετική δανειακή συμφωνία θα υπογραφεί στις 14.3.1942 από τους
>> πληρεξούσιους της Γερμανίας και της Ιταλίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα
>> Άλτενμπουργκ και Γκίτζι. Η Ελλάδα δεν είχε προσκληθεί και δεν ήταν
>> παρούσα. Στην Ελλάδα την ανακοίνωσε μετά από εννιά μέρες ο Άλτενμπουργκ
>> με την ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942 και ο Γκίτζι με το σημείωμά του
>> Νο4/6406/461/23.3.1942.
>>
>> Σύμφωνα μ?αυτήν:
>>
>> . Ηελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα κατοχής
>> 1,5 δισ. δρχ. (άρθρο 2).
>>
>> . Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος (στο εξής ΤΕ), άνω του ποσού
>> αυτού θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας ως
>> άτοκο, σε δραχμές δάνειο της Ελλάδας προς αυτές (άρθρο 3).
>>
>> . Η επιστροφή του δανείου θα γινόταν αργότερα (αρθ. 4).
>>
>> . Η συμφωνία είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρ. 5).
>>
>> Η δανειακή σύμβαση αποτελούσε μια συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας
>> που επιβαλλόταν στην Ελλάδα υποχρεωτικά εκτελεστή (αναγκαστική). Οι
>> δανειακές αναλήψεις θα είχαν την μορφή μηνιαίων προκαταβολών, το ύψος και

>> η διάρκεια των οποίων δεν προσδιοριζόταν. Επίσης δεν προσδιοριζόταν πότε
>> θα άρχιζε η εξόφληση του, ενώ προσδιοριζόταν ότι ήταν άτοκο και σε
>> δραχμές.
>>
>> Με το εμπιστευτικό έγγραφο 409/2.4.1942 ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών
>> έδινε εντολή στην ΤΕ να συμμορφωθεί με τη ρηματική διακοίνωση του
>> Αλτενμπουργκ και να αρχίσει να καταβάλει τις δανειακές προκαταβολές.
>>
>> Την αρχική αυτή αναγκαστική σύμβαση ακολούθησαν τρεις τροποποιήσεις με
>> κοινή βούληση των συμβαλλομένων. Αυτές μετατρέπουν την αρχική αναγκαστική

>> σύμβαση σε συμβατική. Δηλαδή το δάνειο παύει να είναι αναγκαστικό και
>> μεταπίπτει σε κοινό συμβατικό δάνειο.
>>
>> Με την πρώτη τροποποίηση (2.12.1942) ορίζεται ότι τα δανειακά ποσά είναι
>> αναπροσαρμοζόμενα και θα αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του
>> 1943 (άρθρο β, παράγραφοι 2 και 3).
>>
>> Μάλιστα κατέβαλαν και δύο εξοφλητικές δόσεις του δανείου και στη συνέχεια

>> σταμάτησαν την επιστροφή του, οπότε μεταπίπτει σε έντοκο λόγω
>> υπερημερίας. Δηλαδή το δάνειο είχε μετατραπεί σε σταθερού νομίσματος και
>> έντοκο.
>>
>> Το ύψος του δανείου κατά την ΤΕ ανέρχεται (δίχως τους τόκους) σε
>> 227.940.201 εκ. δολ. το 1944 και κατά τον Αλτενμπουργκ 400 εκ.
>> μετακατοχικά μάρκα. Με τις αναπροσαρμογές και τους τόκους ανέρχεται σε
>> κάποιες δεκάδες δισ. ευρώ.
>>
>> Επομένως το κατοχικό δάνειο είναι συμβατικό και όχι αναγκαστικό, σταθερού

>> νομίσματος και από τον Απρίλιο του 1943 έντοκο. Αποτελεί συμβατική
>> υποχρέωση της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας και όχι επανορθωτική. Ως
>> τέτοια δεν εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου 1953 που αναστέλει την
>> καταβολή των επανορθώσεων και αποζημιώσεων.
>>
>> Γ. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΔΑΝΕΙΟΥ
>>
>> Η Ελλάδα στη διάσκεψη των επανορθώσεων του 1945, στη διάσκεψη των
>> Παρισίων το 1946 και στη διάσκεψη των ΥΠΕΞ των τεσσάρων Μ.Δ. το Νοέμβριο
>> του 1947, διαχώρισε το κατοχικό δάνειο από τις επανορθώσεις και ζητούσε
>> την επιστροφή του.
>>
>> Η Ελλάδα ουδέποτε έπαψε να διεκδικεί το κατοχικό δάνειο .
>>
>> . Το 1964 με τον Αγγελόπουλο, ως εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης.
>>
>> .Το 1965 με τον Α. Παπανδρέου.
>>
>> . Στις ελληνογερμανικές συνομιλίες στην Αθήνα το 1966.
>>
>> Τότε η Γερμανία πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι του δανείου είχε παραιτηθεί
>> εγγράφως ο Κ. Καραμανλής. Στη συνέχεια το μετέτρεψε σε προφορική
>> παραίτηση Καραμανλή, πράγμα που διέψευσε ο Κ. Καραμανλής.* *Τέλος με τη
>> ρηματική της διακοίνωση στις 31.3.1967, η Γερμανία δεχόταν ότι δεν υπήρξε

>> παραίτηση Καραμανλή.
>>
>> . Το 1974 το ανακίνησε ο Ζολώτας.
>>
>> . Στις 18.4.1991 το έθεσε ανεπίσημα και προφορικά ο τότε ΥΠΕΞ Α. Σαμαράς
>> στο Γερμανό ομόλογό του.
>>
>> . Στις 14.11.1995 το έθεσε η Ελλάδα με ρηματική διακοίνωση.
>>
>> ΗΓερμανία σταθερά το απορρίπτει, με τα επιχειρήματα:
>>
>> . Το δάνειο εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου.
>>
>> . Από το δάνειο παραιτήθηκε ο Κ. Καραμανλής. Το επανέλαβε και μετά το
>> 1990 παρά τη ρηματική διακοίνωση του Μαρτίου 1967.
>>
>> . Υστερα από 50 χρόνια δεν μπορεί να εγείρονται τέτοιες απαιτήσεις.
>> (ΗΕλλάδα το διεκδικεί από το 1945).
>>
>> Το μόνο που δηλώνουν αυτά τα επιχειρήματα είναι έλλειψη επιχειρημάτων.
>> Μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990 έχει εκλείψει και το τυπικό
>> επιχείρημα που θα μπορούσε να προβληθεί, εκείνο του χωρισμού της
>> Γερμανίας. Επομένως είναι άμεσα διεκδικήσιμο και πολιτικά και συμβατικά
>> (νομικά). Μπορεί να το διεκδικήσει η ελληνική κυβέρνηση, η Τράπεζα της
>> Ελλάδος ή οποιοσδήποτε μέτοχος της (πάνω ενός ορίου μετοχών), όπως και ο
>> ελληνικός λαός μέσω των συντεταγμένων πολιτειακών θεσμών του. Τέλος την
>> ελληνική διεκδίκηση ενισχύει το προηγούμενο της Γιουγκοσλαβίας και της
>> Πολωνίας στις οποίες η ναζιστική Γερμανία είχε επιβάλλει παρόμοια
>> κατοχικά δάνεια και τα οποία μετακατοχικά η τότε Δ. Γερμανία επέστρεψε
>> (αντίστοιχα το 1956 και 1971).
>>
>> Η σημερινή Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι δανείσθηκε από το ελληνικό
>> κράτος κατά παράβαση του άρθρου 49 της σύμβασης της Χάγης του 1909 και το

>> οποίο ισχύει και σήμερα. Δανείσθηκε από ένα κράτος που η ίδια η ναζιστική

>> Γερμανία είχε χαρακτηρίσει ακατάλυτο και ότι οι ναζί όχι μόνο δεν
>> αμφισβήτησαν ουδέποτε το δάνειο αλλά και άρχισαν την αποπληρωμή του, ενώ
>> και ο καγελλάριος Ερχαρντ, το 1964, είχε δεσμευθεί για την επιστροφή του
>> μετά την επανένωση της Γερμανίας.
>>
>> Η Γερμανία δεν πρέπει να ξεχνά ότι η γερμανική κατοχή είναι υπόλογος για
>> το οικονομικό ελληνικό ολοκαύτωμα της περιόδου 1940-44. Ενδεικτικά και
>> μόνο είναι υπόλογος για το ότι στην Ελλάδα ο πληθωρισμός αυξήθηκε 15,3
>> εκατομμύρια φορές και ότι μόνο την Ελλάδα υποχρέωσε η τότε Γερμανία να
>> της καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις. Αυτό το ολοκαύτωμα το αναγνώρισαν
>> οι Ιταλοί : "ΗΕλλάδα είναι στημμένη σαν λεμόνι", έλεγε ο Γκίτζι.
>> Αποκορύφωμα ο Μουσολίνι, που έλεγε ότι "... οι Γερμανοί άρπαξαν από τους
>> Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους...". Αλλά και ο
>> Γερμανός Υπ. Οικονομίας, Φουνκ, τον Ιούνιο του 1943 έγραφε σε άρθρο του
>> ότι, "η Ελλάς δοκίμασε τα δεινά του πολέμου, όπως ίσως καμία αλλη χώρα
>> της Ευρώπης".
>>
>> Για την επανόρθωση η Ελλάδα θα χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του

>> 1946. Αυτό μετακατοχικά η Ελλάδα θα το αναζητούσε στον εξωτερικό
>> δανεισμό.
>>
>> Από την άλλη πλευρά αυτή που αμφισβητεί και αρνείται την επιστροφή του
>> κατοχικού δανείου είναι η μετά το 1990 ενωμένη και δημοκρατική Γερμανία.
>>
>> Αυτή όμως η συμπεριφορά, εκτός των άλλων, πλήττει βάναυσα τα μετακατοχικά

>> φιλογερμανικά αισθήματα, όπως τα χαρακτήρισε ο καγκελλάριος Κολ, του
>> ελληνικού λαού και γι?αυτό ακέραια την ευθύνη φέρει η γερμανική
>> κυβέρνηση.
>>
>> Πηγές:
>>
>> 1. National Archires, Waschington , DC : Τ. 120/2481/Ε259713-715,
>> "Promemoria", 23.9.1942 και Τ-120/166/81370-5, Altenburg-Berlin, 4.9.42).
>>
>> 2. Σωτ. Γκοτζαμάνης, κατοχικό δάνειο και δαπάναι κατοχής, Θεσ/κη 1954, σ.

>> 5 Γ. Τσολάκογλου, Απομνημονεύματα, Αθήνα 1950, σ. 210, 212, 215, 218,
>> 219, 234.
>>
>> Κ. Λογοθετόπουλος, Ιδού η αλήθεια, Αθήνα 1948, σ. 49.
>>
>> 3. National Archives, ο.π.
>>
>> 4. Τ. Ηλιαδάκης, Οι επανορθώσεις και το γερματικό κατοχικό δάνειο, εκδ.
>> Δετοράκη, Αθήνα 1997, σ. 83-101.
>>
>> 5. Ηλιαδάκης, σ. 111
>>
>> Heinz Richter, Δύο επαναστάσεις και αντεπαναστάσεις στην Ελλάδα, Εξάντας
>> Αθήνα, 1975 σ. 155, 157.
>>
>> 6. Ηλιαδάκης ο.π.
>>
>> 7. Χ. Φλάισερ, Στέμμα και Σβάστικα, Παπαζήσης, Αθήνα (χ.χ.), Τ1, σ. 194.
>>
>> 8. W. Medlicott, The economic Blockade, Λονδίνο, 1959, Τ2, σ. 254.
>>
>> Η. Βενέζης, Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, Εστία, Αθήνα, 1981, σ. 113.
>>
>> 9. Richter, Τ. σ. 155 σημείωση, 255, 257.
>>
>> 10. Γκοτζαμάνης, σ. 2 Τσολάκογλου, σ. 208-210.
>>
>> 11. Αρχεία ΥΠΕΞ, έκθεση Λαμπρούκου, σ. 9-11.
>>
>> Λογοθετόπουλος, σ. 48, Τσολάκογλου, σ. 211, Γκοτζαμάνης, σ. 3, 23, 24,
>> 31.
>>
>> Α. Αγγελόπουλος, Οικονομικά Τ.Α., Παπαζήσης, Αθήνα 1974, σ. 142, 167,
>> 179, 190, 191.
>>
>> 12. Τη δανειακή σύμβαση βλέπε· Ηλιαδάκης, σ. 297.
>>
>> 13. Αρχεία ΤΕ, φάκελος κατοχικού δανείου, σημείωμα Ι. Πασσιά και το
>> έγγραφο 409/2.4.1942.
>>
>> 14. Αρχεία ΤΕ, φάκελος κατοχικού δανείου, σημείωμα Ι. Πασσιά, σ. 4.
>>
>> 15. Β. Μαθιόπουλος, " 400 εκ. μάρκα μας χρωστά η Βόνη", Βήμα, 2.6.1991.
>>
>> 16. Ηλιαδάκης, σ. 158, 164, 171.
>>
>> 17. Ηλιαδάκης, σ. 200, 202, 203-205
>>
>> Αγγελόπουλος, Οικονομικά, Τ. σ. 201-205, 209.
>>
>> Βήμα 18.10.1966, σ. 7 έκθεση Α. Παπανδρέου και επιστολή Κάιζερ, σ. 9.
>>
>> Πρακτικά Βουλής 28.5.1991 αγόρευση Α. Παπανδρέου.
>>
>> 18. Ηλιαδάκης, σ. 212-213.
>>
>> 19. Mark Mazower, Στην Ελλάδα του Χίτλερ, Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1994, σ. 93.
>>
>> 20. G. Ciano, tagebucher 1939-1943 Βern 1946, σ. 353.
>>
>> 21. Γερμανοελληνικά Οικονομικά Νέα, Ιούνιος 1943, σ. 2.
>>
>>
>> *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 25/1/2010 στην καθημερινή πρωινή εφημερίδα
>> της Κρήτης Η ΠΑΤΡΙΣ.

Κυριακή, 21 Μαρτίου 2010

ΚΡΑΤΟΣ --- ΕΚΚΛΗΣΙΑ



"Με την από 18/9/1952 "Σύμβαση περί εξαγοράς υπό του Δημοσίου κτημάτων της Εκκλησίας προς αποκατάστασιν ακτημόνων γεωργικών κτηνοτρόφων", η Εκκλησία της Ελλάδος υποχρεώθηκε να παραχωρήσει στο Κράτος το 80% της καλλιεργούμενης ή καλλιεργίσιμης αγροτικής περιουσίας της με αντάλλαγμα να λάβει κάποια αστικά ακίνητα και 45.000.000 δραχμές νέας (τότε) εκδόσεως. Στη σύμβαση του 1952 περιέχεται η διακύρηξη του κράτους ότι η απαλλοτρίωση αυτή είναι η τελευταία και δεν πρόκειται να υπάρξει νεότερη στο μέλλον, ενώ υπάρχει και η δέσμευση ότι η Πολιτεία θα παρέχει κάθε αναγκαία υποστήριξη (υλική και τεχνική), ώστε η Εκκλησία να μπορέσει να αξιοποιήσει την εναπομείνουσα περιουσία της. Στην ίδια σύμβαση καθιερώθηκε και η "μισθοδοσία" των κληρικών από τον Κρατικό Προϋπολογισμό - του δε Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών από το έτος 1980 - ως υποχρέωσις του Κράτους έναντι των μεγάλων παραχωρήσεων γης στις οποίες είχε προβεί η Εκκλησία της Ελλάδος κατά την δεκαετία 1922-32. Δηλαδή, επειδή το Κράτος αδυνατούσε να καταβάλει οποιοδήποτε αντίτιμο - όπως προέβλεπε ο νόμος του 1932 - συνεφωνήθη να μισθοδοτούνται επ' άπειρον οι κληρικοί και...

το Κράτος δεσμεύθηκε επ' αυτού. Καταρρίπτεται έτσι ο μύθος που προσπαθεί μάταια να διαιωνίσει ο κ. Πάγκαλος με τις αναφορές του σε "δημόσιους υπαλλήλους". Όταν η άγνοια συναντά τη θρασύτητα, το αποτέλεσμα είναι επικίνδυνο για τους θεσμούς και τη δημοκρατία.

Όταν το 1987 ψηφίστηκε από τη Βουλή ο νόμος 1700/87 (νόμος Τρίτση) που αποτελεί μία ακόμη προσπάθεια για την οριστική αποψίλωση της εκκλησιαστικής περιουσίας, δόθηκε αφορμή να δημοσιευθούν σημαντικά κείμενα. Μεταξύ αυτών και ένα υπό τον τίτλο "ιδιοκτησιακό καθεστώς και αξιοποίηση της αγροτικής γης στην Ελλάδα" (περιοδικό "Εκκλησία" 1-15/4/1987, σελίδες 254-55). Με αναμφισβήτητα στοιχεία, στηριγμένο σε μελέτη των Θ. Τσούμα και Δ. Τασιούλα που εκδόθηκε επίσημως από την Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος λίγο αργότερα, το 1988, αποδεικνύεται ότι στο σύνολο της αγροτικής γης της Ελλάδος ανήκουν.

ΔΗΜΟΣΙΟ


43.598.000 στρέμματα

ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ


15.553.200 στρέμματα

ΕΚΚΛΗΣΙΑ


1.282.300 στρέμματα

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ


1.098.400 στρέμματα

Από αυτά τα 1.282.300 στρέμματα ιδιοκτησίας της Εκκλησίας, τα 367.000 είναι δασικές εκτάσεις, τα 745.400 βοσκότοποι και μόνο τα 169.900 γεωργική καλλιεργίσιμη γη. Δηλαδή οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις της αντιστοιχούν μόλις στο 0.48% του συνόλου της γεωργικής γης της χώρας μας!

Και να ληφθεί υπόψη ότι κατά τη δεκαετία 1974-1983 "εγκαταλείπονται κάθε χρόνο από τους αγρότες και κτηνοτρόφους κατά μέσο όρο 162.400 αγροτικής γης ακαλλιέργητα και ανεκμετάλλευτα". Το 1983 υπολογίστηκαν ως 4.380.000 στρέμματα οι εγκαταλελειμμένες εκτάσεις γης (σχεδόν 3.5 φορές μεγαλύτερες από το σύνολο της γης που ανήκει στην εκκλησία, ενώ σήμερα θα είναι ασφαλώς πολύ περισσότερο).

Παρά ταύτα, στα μάτια κάποιων και η εναπομείνασα περιουσία φαντάζει μεγάλη. Δε λαμβάνεται όμως υπόψη ότι αυτή δεν ανήκει στην Κεντρική Διοίκηση (Ιερά Σύνοδο), αλλά σε περισσότερα από 10.000 εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Προσκυνήματα, Ιδρύματα, Κληροδοτήματα και άλλα) το καθένα από τα οποία αγωνίζεται - μέσα από τον κυκεώνα των νομικών και διοικητικών δεσμέυσεων - να διαφυλάξει την κυριότητα και να αξιοποιήσει τα όσα του ανήκουν περιουσιακά στοιχεία, για το καλό του πληρώματος και της εκκλησίας.

Δηλαδή κάθε Μονή και κάθε Ιερός Ναός που είναι ΝΠΔΔ (Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου), μεριμνούν για τη συνήθως μικρή περιουσία που έχουν, φροντίζοντας για την έντιμη διαχείρισή της και τηρώντας τις αυστηρές διατάξεις που ισχύουν για τα νομικά πρόσωπα. Η διαχείριση αυτή υπόκειται σε τακτικό έλεγχο τόσο από την Εκκλησία όσο και από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα κοινωνικής προσφοράς, όχι και το μοναδικό, αποτελεί η Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη (Αθήνα). Έχοντας στην κατοχή της σημαντική περιουσία που την απέκτησε κατά τον 17ο και 18ο αιώνα με αγορές των ηγουμένων της (σώζονται στο αρχείο της τα σχετικά έγγραφα), αναδείχθηκε ο μεγαλύτερος κοινωνικός ευεργέτης των Αθηνών. Σε δωρηθέντα ακίνητά της έχουν ανεγερθεί:

* η Ριζάρειος Σχολή,
* η Ακαδημία Αθνών,
* το Αιγινήτειο Νοσοκομείο,
* το Μετσόβειο Πολυτεχνείο,
* το Σκοπευτήριο,
* το Πτωχοκομείο,
* η Μαράσλειος Ακαδημία,
* το Θεραπευτήριο "Ευαγγελισμός",
* το Αρεταίειο νοσοκομείο,
* η Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή,
* οι Αστυνομικές Σχολές στην οδό Μεσογείων,
* το Νοσοκομείο Παίδων,
* το Νοσοκομείο Συγγρού,
* το Λαικό Νοσοκομείο "Σωτηρία",
* το Ασκληπείο Βούλας,
* η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη,
* το Ορφανοτροφείο Βουλιαγμένης,
* το ΠΙΠΚΑ Βούλας
* Ιπποκράτειο Νοσοκομείο,
* Γηροκομείο,
* Εθνική Βιβλιοθήκη,
* Πανεπιστήμιο Αθηνών
* 142 Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια της Αττικής

και πολλά άλλα...

Βεβαίως, κανείς δε φρόντισε να μνημονεύονται αυτά, έστω σε μία επιγραφή επί των ανεγερθέντων κτιρίων.

Το δε Δημόσιο έχει γίνει πολλές φορές αποδέκτης εκτάσεων μεγάλης αξίας, τις οποίες παραχώρησε η Εκκλησία προκειμένου να λειτουργήσουν κατασκηνώσεις, να ανεγερθούν σχολεία, ιδρύματα, γυμναστήρια, στρατόπεδα ή να δημιουργηθούν κοινόχρηστοι χώροι για την αναψυχή του λαού. Αυτή, εν συντομία, είναι η αλήθεια.

Η Εκκλησια δικαιούται να έχει περιουσία, όπως δέχθηκαν με πληθώρα αποφάσεών τους όχι μόνο ελληνικά δικαστήρια, αλλά και η Ευρωπαική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης, στην οποία προσέφυγαν Ορθόδοξες Μονές κατά του νόμου 1700/87. Και είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν επωφελώς για τον ελληνικό λαό, αρκεί να αφαιρεθούν τα νομικά και διοικητικά δεσμά που της έχουν κατά καιρούς επιβληθεί.

antibaro.gr

Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ ΑΕ!!! ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ;;;;;;

Έκτακτο νομαρχιακό συμβούλιο πραγματοποιείται την Τετάρτη 24 Μαρτίου και ώρα 18.00 στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου στο Καρπενήσι με μοναδικό θέμα συζήτησης την ΕΥΡΥΤΑΝΙΑ ΑΕ και τις θυγατρικές της εταιρίες.

Πέμπτη, 18 Μαρτίου 2010

"Η Αιτωλοακαρνανία σε καιρούς οικονομικής κρίσης"


"Η χώρα μας σταδιακά βυθίζεται σε μεγαλύτερη αβεβαιότητα γύρω από το αν θα καταφέρει να ξεφύγει από την δύσκολη οικονομική θέση στην οποία βρίσκεται.

Διαφαίνεται πως ο δανεισμός που επιθυμεί η Ελλάδα, περίπου 20-25 δις ευρώ (το ελάχιστο) το αμέσως επόμενο διάστημα, δεν θα...

μπορέσει να γίνει με ικανοποιητικούς (έστω) όρους αλλά με υψηλά επιτόκια. Αυτό θα δημιουργούσε μια οικονομική ασφυξία και θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα σε πτώχευση τη χώρα.

Από την άλλη πλευρά μόνη διαθέσιμη εναλλακτική λύση είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δυστυχώς η αλληλεγγύη των Ευρωπαίων εταίρων μας, περιορίζεται, για πολλούς λόγους, σε δηλώσεις συμπαράστασης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην πράξη, δεν μπορεί να προφυλάξει έναντι των κερδοσκοπικών αγορών, μια χώρα μέλος της ζώνης του ευρώ. Αυτό είναι σίγουρα κάτι που δεν ήταν αναμενόμενο και αναμένουμε να δούμε αν θα επιβεβαιωθεί πλήρως.

Το ΔΝΤ είναι μια έσχατη (?) λύση καθώς θα θέσει τη χώρα υπό οικονομική κηδεμονία και ενδεχόμενα μας επιβληθούν πολύ σκληρά οικονομικά μέτρα. Είναι όμως μια λύση.

Ο Νομός μας, στη δύσκολη αυτή περίσταση, βρίσκεται εν μέσω πολλών προκλήσεων. Καλλικράτης, Αστακός, Πλατυγιάλι, Περιφέρεια, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Νέες Καλλιέργειες είναι μερικά από τα θέματα που βρίσκονται στην επικαιρότητα και κάποια από αυτά θα είναι καθοριστικά για το μέλλον της περιοχής μας.

Στη συγκυρία αυτή θεωρούμε πως απαιτείται εγρήγορση και συστράτευση όλων των "δυνάμεων" της περιοχής μας. Πιστεύουμε πως είμαστε τυχεροί γιατί ο Νομός μας διαθέτει εξαίρετους και ικανούς ανθρώπους σε πάρα πολλούς τομείς (αυτοδιοίκηση, παιδεία, υγεία, επιστήμες, νέες τεχνολογίες, επιχειρήσεις κ.α). Δεν είναι όλοι αλλά είναι αρκετοί.

Όλοι αυτοί έχουν να προσφέρουν στο Νομό μας, και το κάνουν ή θα το κάνουν (γιατί το απαιτούν οι καιροί) ο καθένας με τον τρόπο του. Πρέπει όμως να τους δοθούν και οι κατάλληλες ευκαιρίες και δυνατότητες, χωρίς αποκλεισμούς.

Υστερούμε βέβαια, κατά τη γνώμη μας, στη συνεννόηση και τη σύμπνοια αρκετές φορές, καθώς προσωπικές στρατηγικές και επιδιώξεις μας αποπροσανατολίζουν από την κοινή προσπάθεια.

Προσωπικά πάθη και μικροσυμφέροντα προφανώς πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Όμως κρίνουμε ότι είναι μια ώρα εθνικής ανάγκης. Ας περιορίσουμε λοιπόν το εγώ και ας δουλέψουμε για το εμείς, καθώς τα δύσκολα δεν πέρασαν αλλά είναι μάλλον μπροστά μας."

http://acarnania.blogspot.com

Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

Aπόψεις για τα γηρατειά!

Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις που σκέφτεσαι τμηματικά.

«Πόσων ετών είσαι;», «Είμαι τέσσερα και μισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό. Είσαι τέσσερα και μισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.

Μπαίνεις στην εφηβεία, και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόμενο αριθμό, ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά.

«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου! Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία.ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!

Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τί έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουμε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς. Τι πάει στραβά; Τί άλλαξε;

ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότε ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται...

Αλλά! για περίμενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!

Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.

Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!

Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα. ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».

Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100, ξαναγίνεσαι μικρό παιδί. «Είμαι 100 και μισό!».

Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό!!

ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ

1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.



2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.


3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο του διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.


4.Απολαύστε τα απλά πράγματα.



5.Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.


6.Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.


7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.


8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.


9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.


10. Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα

Τα 'οφέλη' της coca cola/pepsi

Τα πρώτα 10 λεπτά:

10 κουταλιές ζάχαρης εισχωρούν στο σύστημά σας. Είναι το 100% της προτεινόμενης ημερήσιας δόσης. Ο λόγος που δεν κάνετε αμέσως εμετό από την υπερβολική δόση ζάχαρης είναι το φωσφορικό οξύ, που κόβει τη γεύση και σας επιτρέπει να κρατήσετε το αναψυκτικό στο στομάχι σας.

20 λεπτά:

Το ζάχαρό σας προκαλεί μια έκρηξη ινσουλίνης. Το συκώτι σας ανταποκρίνεται σε αυτό, μετατρέποντας όση ζάχαρη μπορεί σε λίπος (και υπάρχει πολύ ζάχαρη αυτή τη στιγμή).

40 λεπτά:

Η απορρόφηση καφεΐνης έχει ολοκληρωθεί. Οι κόρες σας διαστέλλονται, η πίεση του αίματος αυξάνεται και το συκώτι συνεχίζει να ρίχνει ζάχαρη στο αίμα. Οι δέκτες αδενοσίνης στον εγκέφαλό σας φράζουν αποτρέποντας την υπνηλία.

45 λεπτά:

Το σώμα σας ανεβάζει την παραγωγή ντοπαμίνης, ερεθίζοντας τα κέντρα ευχαρίστησης στον εγκέφαλό σας. Είναι ο ίδιος τρόπος που λειτουργεί και η ηρωίνη.

60 λεπτά:

Το φωσφορικό οξύ δεσμεύει το ασβέστιο, το μαγνήσιο και τον ψευδάργυρο στο έντερό σας, παρέχοντας μιας περαιτέρω ώθηση στο μεταβολισμό. Αυτό γίνεται από τις υψηλές δόσεις της ζάχαρης και των τεχνητών γλυκαντικών ουσιών που αυξάνουν επίσης τη νεφρική αποβολή του ασβεστίου.

60 λεπτά:

Οι διουρητικές ιδιότητες της καφεΐνης κάνουν παιχνίδι (σας κάνει να πρέπει να κατουρήσετε). Τώρα βεβαιώνεται ότι θα εκκενώσετε το συνδεμένο ασβέστιο, μαγνήσιο και ψευδάργυρο που διαφορετικά θα πήγαινε στα κόκκαλά σας, καθώς επίσης το νάτριο, τον ηλεκτρολύτη και το νερό.

80 λεπτά:

Δεδομένου ότι η αναστάτωση μέσα σας πεθαίνει, θ' αρχίσετε να έχετε στέρηση ζάχαρης. Μπορεί να γίνετε οξύθυμοι ή και αργόστροφοι. Έχετε επίσης τώρα, κυριολεκτικά, κατουρήσει όλο το νερό που περιείχε η Coke , μαζί με τις πολύτιμες θρεπτικές ουσίες που το σώμα σας θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει για να ενυδατώσει το σύστημά σας ή να χτίσει ισχυρά κόκκαλα και δόντια.

Πως η Κόκα Κόλα και η Pepsi μας ΒΟΗΘΟΥΝ»


Μπορεις να καθαρίσεις μια τουλέτα:

Καταβρέξτε με ένα κουτάκι Coca-Cola την λεκάνη της τουλέτας. 1 ώρα μετά θα λάμπει από καθαριότητα. Το κιτρικό οξύ της Coke εξαφανίζει όλες τις χρωστικές κιλήδες από τις πορσελάνες.

Μπορείτε να αφαιρέσετε την σκουριά από τον προφυλακτηρα του αυτοκινήτου σας:

Τρίψτε τον προφυλακτήρα με ένα τσαλακωμενο αλουμινοχαρτο, βουτηγμένο στην Coca-Cola

Καθαριστε τους πόλους της μπαταρια του αυτοκινητου από την διάβρωση:

Ρίξτε ένα κουτάκι Coca-Cola πάνω στους πόλους της μπαταρίας για να εξαφανίσετε την διάβρωση

Η σκουριά φεύγει με την πρωτη:

Απλώστε ένα πανί βουτηγμένο στην Coca-Cola στη σκουριά για λίγο χρονικό διαστημα

Μπορείτε να αφαιρέσετε το γράσσο από τα ρούχα:

Ρίξτε ένα κουτάκι Coke πάνω στον λεκε από γράσσο, μαζί με απορρυπαντικό, και τρίψτε το κυκλικά. Η Coca-Cola/Pepsi θα βoηθήσει να εξαφανιστεί ο λεκές

Μπορεί επίσης να εξαφανίσει την θολούρα από το παρμπρίζ σας

Αυτό το κατασκέυασμα το πίνουμε!

Φυσικά το χρησιμοποιούμε για να καθαρίζουμε και τους λεκέδες μας.

Και πληρώνουμε γι'αυτό!

Σωστά?

Πληροφοριακά:

Ο μέσος όρος pH των αναψυκτικών, π.χ. Coke & Pepsi είναι 3.4. Αυτή η ποσότητα οξύ είναι αρκετά δυνατή να διαλύσει δόντια και κόκαλα! Το σώμα μας σταματάει να χτίζει τα κόκαλα περίπου στην ηλικία των 30. Μετά από αυτή την ηλικία αρχίζει να διαλύει τα κόκαλα κάθε χρόνο μέσα από τα ούρα μας, εξαρτώμενο όμως πάντα από την οξύτητα του φαγητού που λαμβάνει. Το διαλυμένο ασβέστιο καταλήγει από τις αρτηρίες, τα αιμοφόρα αγγεία, το δέρμα, τους ιστούς και τα διάφορα όργανα, στα νεφρά με αποτέλεσμα την δημιουργία της πέτρας στα νεφρά.

Τα αναψυκτικά δεν έχουν καθόλου φυσικά στοιχεία (σε αντίθεση με τις βιταμίνες και το φυσικό νερό). Έχουν περισσότερη ζάχαρη, υψηλότερη οξύτητα και χρωστικά. Μερικοί άνθρωποι προτιμούν να πίνουν ένα αναψυκτικό μετά από κάθε γεύμα.

Φαντάζεστε ποιο είναι το αντίκτυπο?

Το αντίκτυπο?

Το σώμα μας έχει μία ενδεικτική τιμή 370 για την λειτουργία της χώνευσης των ενζύμων. Η θερμοκρασία των αναψυκτικών είναι κατά πολύ μικρότερη από 37, μερικές φορές είναι πολύ κοντά στο 0. Αυτή η διαφορά θερμοκρασίας έχει σαν αποτέλεσμα να επηρεάζεται η διαδικασία των ενζύμων και να δημιουργεί stress στο χωνευτικό μας σύστημα κι αυτό να χωνεύει λιγότερο φαγητό. Στην πραγματικότητα το φαγητό ζυμώνεται. Το ζυμωμένο φαγητό προκαλεί δυσοσμία, αέρια, αποσύνθεση και δημιουργεί τοξικά, τα οποία απορροφούνται από τα έντερα, κι έτσι περνάνε μέσα στο αίμα απ'όπου διοχετεύεται σε ολόκληρο το σώμα. Αυτή η εξάπλωση των τοξικών βοηθάει στην δημιουργία διαφόρων αρρωστιών.

Μερικά παραδείγματα:

Πριν μερικούς μήνες, έγινε ένας διαγωνισμός στο πανεπιστήμιο Delhi «Ποιος θα πιεί την περισσότερη Coke?' Ο νικητής ήπιε 8 μπουκάλια και πέθανε επί τόπου από την υπερβολική δόση «μελανικής διοξύνης» στο αίμα του και μη επαρκής οξυγονόσεως. Από τότε, ο πρύτανης απαγόρεψε τα αναψυκτικά από την καντίνα του πανεπιστημίου.

Κάποιος έβαλε ένα σπασμένο δόντι σε ένα μπουκάλι Pepsi όπου μετά από 10 ημέρες αυτό διαλύθηκε! Τα δόντια και τα κόκαλα είναι τα μόνο ανθρώπινα όργανα που μένουν άθικτα αρκετό καιρό μετά από τον θάνατο μας.

Φανταστείτε τι μπορεί να κάνει αυτό το αναψυκτικό στα ευαίσθητα έντερα σας και στο εσωτερικό του στομάχου σας που καταλήγει!

ΠΑΕΙ Ο 14 ΜΙΣΘΟΣ!!!!! ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΝ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ....

Δρομολόγια Κ.Τ.Ε.Λ. Ν.Ευρυτανίας.

Δρομολόγια Κ.Τ.Ε.Λ. Ν.Ευρυτανίας.

Υπεραστικά δρομολόγια:

Ώρες αναχώρησης:
Παρατηρήσεις:
Αθήνα - Καρπενήσι. 07:00, 14:45 & 18:00 καθημερινά Το δρομολόγιο των 14:45, την Παρασκευή γίνεται στις 15:30.
Καρπενήσι - Αθήνα. 09:00, 12:00 & 15:30 καθημερινά Μέσα Ιουνίου ως αρχές Σεπ/ρίου, η 15:30 γίνεται στις 16:15.
Λαμία - Καρπενήσι. 07:00, 10:30, 13:20, 18:00 & 21:00 καθημερινά. Το δρομολόγιο των 18:00, την Παρασκευή γίνεται στις 19:00.
Καρπενήσι - Λαμία. 05:00, 06:40, 09:00, 12:00 & 15:30 καθημερινά. Μέσα Ιουνίου ως αρχές Σεπ/ρίου η 15:30 γίνεται στις 16:15.
Αγρίνιο - Καρπενήσι. 12:50 καθημερινά & ένα επιπλέων δρομολόγιο στις 19:00, κάθε Παρασκευή. Την Κυριακή, το δρομολόγιο γίνεται στις 17:00.
Καρπενήσι - Αγρίνιο. 09:00 καθημερινά & ένα επιπλέων δρομολόγιο στις 15:15, κάθε Παρασκευή. Την Κυριακή, το δρομολόγιο γίνεται στις 13:15.

Εντός νομού δρομολόγια:

Ώρες αναχώρησης:
Παρατηρήσεις:
Καρπενήσι Ραπτόπουλο. 13:15 καθημερινά
Ραπτόπουλο Καρπενήσι. 05:30 καθημερινά Τρίτη & Παρασκευή η αναχώρηση στις 06:30
Καρπενήσι Λεπιανά. 13:15 Δευτέρα & Παρασκευή.
Λεπιανά Καρπενήσι. 05:15 Δευτέρα & 06:15 Παρασκευή.
Καρπενήσι Κέδρα. 13:15 Δευτέρα, Τρίτη & Τετάρτη.
Κέδρα Καρπενήσι. 05:50 Τρίτη & 04:50 Τετάρτη - Πέμπτη.
Καρπενήσι Βαλαώρα Τοπόλιανα Δαφνούλα Νέο Αργύρι. 13:15 κάθε Παρασκευή.
Νέο Αργύρι Δαφνούλα Τοπόλιανα Βαλαώρα Καρπενήσι. 06:00 κάθε Παρασκευή.
Καρπενήσι Κερασοχώρι Κρέντη. 13:15 καθημερινά, εκτός Κυριακής & αργίες.
Καρπενήσι Ανατολική & Δυτική Φραγκίστα 09:00 & 13:15 καθημερινά. Επιπλέων ένα δρομολόγιο στις 15:15 κάθε Παρασκευή. Το δρομολόγιο των 09:00, δέν ισχύει κάθε Κυριακή.
Καρπενήσι Τριπόταμος 13:15 κάθε Δευτέρα & Πέμπτη. Τις ίδιες μέρες απο Τριπόταμο-Καρ/σι ώρα 06:15
Καρπενήσι Άγιος.Γεώργιος Παλαιοχώρι 05:30 & 13:15 κάθε Παρασκευή. Επιστροφή κατα την άφιξή τους, η δέ άφιξη στο Καρπενήσι, με ανταπόκριση των υπεραστικών.
Δυτική Φραγκίστα Καρπενήσι 07:30 & 15:00 καθημερινά. Το δρομολόγιο των 15:00, την Κυρακή γίνεται στις 21:00.
>>
Κερασοχώρι Καρπενήσι 07:45 & 14:30 καθημερινά εκτός Σαββάτου-Κυριακής και αργιών. Το δρομολόγιο διέρχεται απο Κρέντη & Βίνιανη.
>>
Καρπενήσι Κρίκελλο Δομνίστα 06:15 & 13:00 κάθε Δευτέρα & Παρασκευή, κατα τους θερινούς μήνες μόνο.
>>
Καρπενήσι Προυσός Καστανιά 06:00 & 13:00 κάθε Παρασκευή, εάν το επιτρέπει το οδόστρωμα.
>>
Καρπενήσι Ασπρόπυργος Βελωτά 06:00 & 13:00 κάθε Τετάρτη, τους θερινούς μήνες μόνο.
>>
Καρπενήσι Μικρό και Μεγάλο Χωριό Γαύρος 07:00 & 13:00 καθημερινά. Των 07:00, δέν ισχύει Κυριακή & αργίες.
>>
Καρπενήσι Στεφάνι Μηλιά Σελλά Φιδάκια 06:30 & 13:00 κάθε Τρίτη, τους θερινούς μήνες μόνο.
>>
Καρπενήσι Τριφύλια Παπαρούσι 06:00 & 13:00 κάθε Πέμπτη. Κατα τη χειμερινή περίοδο, κάθε δεύτερη Πέμπτη.
>>
Καρπενήσι Στένωμα Παυλόπουλο Παπαδιά Δομνιανοί Άγ.Παρασκευή Αγ.Τριάδα 05:30 & 14:00 κάθε Δευτέρα και ένα δρομολόγιο την Παρασκευή στις 13:00.
>>
Καρπενήσι -* Άγιος Γεώργιος (Φθιώτιδας) Φουρνά Κλειστός 12:00 καθημερινά, εκτός Τετάρτης Κυριακής & αργιών. *Το δρομολόγιο για Άγ.Γεώργιο Φθιώτιδας, γίνεται με ανταπόκριση με διερχόμενο Λαμίας. Δευτέρα & Παρασκευή, εκτελείται δρομολόγιο έως Βράχα, κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με Κ.Τ.Ε.Λ.
>>
Καρπενήσι Άγ.Νικόλαος (Λάσπη) 07:30 καθημερινά εκτός Κυριακής & αργιών. Επιπλέων 14:15 κατα την Σχολική περίοδο.
>>
Καρπενήσι Δάφνη 13:15 Δευτέρα - Παρασκευή & Παρασκευή μέχρι Μαυρομάτα, κατόπιν επικοινωνίας.
>>
Καρπενήσι Ανιάδα 06:30 & 13:00 κάθε Τρίτη & Σάββατο, μόνο τους θερινούς μήνες.
>>
Καρπενήσι Μουζήλο 07:00 & 13:00 κάθε Τρίτη & Σάββατο.
>>
Κλειστός Φουρνά Λαμία 06:15 καθημερινά εκτός Τετάρτη & Κυριακή. Αντίστοιχα απο Λαμία στις 13:00. Δευτέρα & Παρασκευή, το δρομολόγιο επεκτείνεται μέχρι Βράχα. Ώρα αναχώρησης 05:45.

Τηλέφωνα Κ.Τ.Ε.Λ. Ν.Ευρυτανίας.

Καρπενησίου:22370 80013-4. Αθηνών:210 8315991. Λαμίας:22310 28955. Αγρινίου:26410 22612.

Τηλέφωνα Ταξί στο Καρπενήσι: 22370 22100 & 22370 22666.

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ-ΟΙΚΙΣΜΟΙ

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ 32.026 ΟΙΚΙΣΜΟΙ 86


Απεραντίων Ευρυτανίας Καποδ.
Ασπροποτάμου Ευρυτανίας Καποδ.
Κτημενίων Ευρυτανίας Καποδ.
Ποταμιάς Ευρυτανίας Καποδ.
Φραγκίστας Ευρυτανίας Καποδ.
Αγράφων Ευρυτανίας 2 Καποδ.
Βίνιανης Ευρυτανίας 2 Καποδ.
Δομνίστης - Δομνίστας Ευρυτανίας 2 Καποδ.
Προυσού Ευρυτανίας 2 Καποδ.
Φουρνάς Ευρυτανίας 2 Καποδ. Παραδοσιακός Οικισμός
Καρπενησίου Ευρυτανίας 1 Καποδ. Παραδοσιακός Οικισμός, πολιτιστικές και λαογραφικές εκδηλώσεις (γιορτή του δάσους) από τις 15 Ιουλίου - 10 Αυγούστου
Αγίας Βλαχέρνης Ευρυτανίας 2
Αγίας Τριάδος Ευρυτανίας 2
Αγίου Ανδρέου Ευρυτανίας 2
Αγίου Δημητρίου Ευρυτανίας 2
Αγίου Νικολάου Ευρυτανίας 2
Αγίου Χαραλάμπους Ευρυτανίας 2
Αλεστίων Ευρυτανίας 2
Αμπλιανής Ευρυτανίας 2
Ανατολικής Φραγκίστας Ευρυτανίας 2
Ανιάδας Ευρυτανίας 2
Ασπροπύργου Ευρυτανίας 2
Βαλαώρας Ευρυτανίας 2
Βελωτών Ευρυτανίας 2
Βούλπης Ευρυτανίας 2
Βουτύρου Ευρυτανίας 2
Βραγγιανών Ευρυτανίας 2
Βράχας Ευρυτανίας 2
Γρανίτσης Ευρυτανίας 2
Δάφνης Ευρυτανίας 2
Δερματίου Ευρυτανίας 2
Δομιανών Ευρυτανίας 2 Παραδοσιακός Οικισμός
Δυτικής Φραγκίστας Ευρυτανίας 2
Επινιανών Ευρυτανίας 2
Επισκοπής Ευρυτανίας 2
Εσωχωρίων Ευρυτανίας 2
Καλεσμένου Ευρυτανίας 2
Καρίτσης (Καρπενησίου) Ευρυτανίας 2
Καστανέας Ευρυτανίας 2
Καταβόθρας Ευρυτανίας 2
Κέδρου Ευρυτανίας 2
Κερασοχωρίου Ευρυτανίας 2
Κλαυσίου Ευρυτανίας 2
Κλειστού Ευρυτανίας 2
Κορυσχάδων Ευρυτανίας 2
Κρικέλλου Ευρυτανίας 2
Λεπιανών Ευρυτανίας 2
Λημερίου Ευρυτανίας 2
Λιθοχωρίου Ευρυτανίας 2
Μαραθέας Ευρυτανίας 2
Μαράθου Ευρυτανίας 2
Μαυρομμάτας Ευρυτανίας 2
Μεγάλου Χωριού Ευρυτανίας 2
Μεσοκώμης Ευρυτανίας 2
Μικρού Χωρίου Ευρυτανίας 2
Μοναστηρακίου Ευρυτανίας 2
Μουζίλου Ευρυτανίας 2
Μυρίκης Ευρυτανίας 2
Νέου Αργυρίου Ευρυτανίας 2
Νοστίμου Ευρυτανίας 2
Παλαιοκατούνας Ευρυτανίας 2
Παλαιοχωρίου Ευρυτανίας 2
Παππαρουσίου Ευρυτανίας 2
Παυλοπούλου Ευρυτανίας 2
Πετραλώνων Ευρυτανίας 2
Πρασιάς Ευρυτανίας 2
Προδρόμου Ευρυτανίας 2
Ραπτοπούλου Ευρυτανίας 2
Ροσκάς Ευρυτανίας 2
Σαρκίνης Ευρυτανίας 2
Σελλών Ευρυτανίας 2
Σιβίστης Ευρυτανίας 2
Στάβλων Ευρυτανίας 2
Σταυροχωρίου Ευρυτανίας 2
Στενώματος Ευρυτανίας 2
Στεφανίου Ευρυτανίας 2
Συγκρέλλου Ευρυτανίας 2
Τοπολιανών Ευρυτανίας 2
Τόρνου Ευρυτανίας 2
Τριδένδρου Ευρυτανίας 2
Τριποτάμου Ευρυτανίας 2
Τροβάτου Ευρυτανίας 2
Φιδακίων Ευρυτανίας 2 Παραδοσιακός Οικισμός
Χελιδόνος Ευρυτανίας 2
Χόχλιας Ευρυτανίας 2
Χρύσως Ευρυτανίας 2
Ψιανών Ευρυτανίας 2

ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ...!!!!!!

Κυριακή, 14 Μαρτίου 2010

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ!!!!! ΚΥΡΙΕ ΝΙΚΟΛΑΕΕ....

ΝΙΚΟΛΑΕΕΕΕΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΩ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΗ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΝΑ ΜΟΥ ΔΑΝΕΙΣΕΙΣ ΛΙΓΑ ΕΥΡΩ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΠΟΛΛΑ ΚΑΜΙΑ 600.000!!! ΔΑΝΕΙΚΑ ΣΤΟ ΞΑΝΑΛΕΩ!!! ΤΟΣΟ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΕΘΟΥΝΕ ΟΙ ΑΛΗΤΕΣ ΝΑ ΣΟΥ ΦΑΝΕ ΤΑ ΕΥΡΩ ΜΙΑ Ο ΑΛΒΑΝΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ Ο 36 ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣΜΕΝΟΣ ΚΡΙΜΑ ΚΡΙΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΤΟΥΣ ΑΛΗΤΕΣ!!

ΣΑΛΟΣ με το Δεσπότη Ευρυτανίας... ΝΙΚΟΛΑΕ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑΑΑΑΑ.......2 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ !!!! ΑΠΟ ΑΛΒΑΝΟ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΕΣ???


Αλβανός έκανε ανάληψη 2 εκατομμυρίων από το λογαριασμό του...
Χαμός στο Καρπενήσι και σ' όλη την Ευρυτανία. Ένας Αλβανός που δήλωσε φίλος του Μητροπολίτη Νικόλαου έκανε 235 αναλήψεις από τον προσωπικό λογαριασμό του Δεσπότη, αποσπώντας ποσό 2 εκατομμυρίων ευρώ! Κατ' αρχήν που βρήκε τόσα λεφτά ο Νικόλαος (παρεπιμπτόντως φίλος του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου και αδελφός του ηγούμενου της μονής Προυσσού) . Και...

κατά δεύτερον πως είχε δυνατότητα πρόσβασης στο λογαριασμό του ο Αλβανός;
Πριν από 15 μέρες ο Νικόλαος κατήγγειλε τον Αλβανό και τον συνέλαβαν. Ο τελευταίος δηλώνει φίλος του Δεσπότη και σ' ολόκληρο το νομό δίνουν και παίρνουν τα σχόλια και τα κουτσομπολιά...

Πηγή: από nonews-NEWS στις 17:01

ΠΑΜΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΕΥΡΩ!!!!!! ΡΕ ΤΙ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΟΤΙ ΚΑΝΕΤΕ 400.000 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΗΚΑΤΕ???? ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΔΩΣΑΤΕ?? ΣΕ 36 ΧΡΟΝΟ !


Υπόθεση οικονομικής απάτης στη Μητρόπολη Ευρυτανίας
Απορρίφθηκε η αίτηση αποφυλάκισης του φερόμενου ως δράστη
Η Εισαγγελία Ευρυτανίας, είχε ολοκληρώσει την έρευνα εδώ και δυόμιση χρόνια και είχε παραπέμψει την υπόθεση στον ανακριτή. Η ανάκριση ολοκληρώθηκε με την σύλληψη και προφυλάκιση του φερόμενου ως δράστη, 36χρονου νεαρού από το Μεσολόγγι. Συγκλονισμένη είναι η κοινωνία του νομού Ευρυτανίας από τις αποκαλύψεις για την υπόθεση απάτης, που έφεραν στο φως της δημοσιότητας τα "Ευρυτανικά Νέα"· με θύμα τον Μητροπολίτη Καρπενησίου κ.κ. Νικόλαο και φερόμενο ως δράστη έναν 36χρονο από το Μεσολόγγι, ο οποίος διαμένει με την οικογένειά του στην Αθήνα. Η υπόθεση που φέρεται ως οικονομική απάτη εις βάρος του Μητροπολίτη -ο οποίος κατέθεσε μήνυση μαζί με άλλους τρεις ιερείς εναντίον του 36χρονου, είναι ιδιαίτερα μεγάλης οικονομικής αξίας και αγγίζει το ποσό των 400.000 ευρώ- ερευνάται από την Ασφάλεια Καρπενησίου από το 2005. Ακολούθως η υπόθεση παραπέμφθηκε στον Εισαγγελέα Ευρυτανίας και από τα τέλη του 2007, μετά την ολοκλήρωση της εισαγγελικής έρευνας, παραπέμφθηκε στον ανακριτή Ευρυτανίας. Τα γεγονότα έκτοτε είναι γνωστά.
Η ανάκριση κράτησε περίπου δύο χρόνια, ώστε να στοιχειοθετηθεί επαρκής κατηγορία και στις 8 Ιουνίου 2009, εκδόθηκε ένταλμα εις βάρος του 36χρονου. Αρχές Αυγούστου 2009, συνελήφθη σε τυχαίο έλεγχο της Αστυνομίας και έκτοτε κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού, αναμένοντας να οριστεί δικάσιμος για να οδηγηθεί στο δικαστήριο και να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Το νέο στην υπόθεση είναι ότι ο 36χρονος, είχε υποβάλει μέσω του δικηγόρου του αίτηση αποφυλάκισης, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες συζητήθηκε την περασμένη εβδομάδα και απορρίφθηκε.
Να θυμίσουμε ότι, ο Μητροπολίτης Καρπενησίου φέρεται ότι έπεσε θύμα πλεκτάνης του νεαρού, ο οποίος με πρόσχημα την οικονομική του καταστροφή και χρησιμοποιώντας την οικογενειακή του κατάσταση -είναι διαζευγμένος και έχει δύο ανήλικα μικρά παιδιά-, ζητούσε από τον Μητροπολίτη Καρπενησίου να τον ενισχύσει οικονομικά. Μάλιστα χρησιμοποίησε, όπως λέγεται, και έμμεσο εκβιασμό ότι "αν δεν με βοηθήσεις, θα αυτοκτονήσω και θα με έχεις κρίμα στο λαιμό σου". Ο κ. Νικόλαος αρχικά επείσθη από τον 36χρονο, ο οποίος "κατείχε την τέχνη της πειθούς" όπως λένε άνθρωποι που γνωρίζουν την υπόθεση και συχνά του κατέθετε χρηματικά ποσά, τα οποία εν τέλει αγγίζουν τις 400.000 ευρώ. Ένα υπέρογκο ποσό. Η υπόθεση βέβαια έχει πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης. Η δίκη αναμένεται με τεράστιο κοινωνικό ενδιαφέρον και ίσως δοθεί απάντηση στο ερώτημα, γιατί ο Μητροπολίτης Καρπενησίου έδωσε τόσα πολλά λεφτά στον άγνωστο 36χρονο.

Πηγή: Ευρυτανικά Νέα http://www.evrytanika.com/article.php?id=1388

Στο Ραπτόπουλο έκοψαν την πίτα τους οι καθηγητές


Μια συνάντηση με αρκετή συζήτηση αλλά και διασκέδαση

Στο Ραπτόπουλο του δήμου Ασπροποτάμου έκοψαν την πρωτοχρονιάτικη πίτα τους οι εκπαιδευτικοί της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ευρυτανίας.

Η εορταστική εκδήλωση, που έγινε από τα μέλη της ΕΛΜΕ νομού Ευρυτανίας, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010 και παρευρέθηκαν κυρίως εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στο δυσπρόσιτο αυτό κομμάτι του νομού, αφού οι κακές καιρικές συνθήκες εμπόδισαν την προσέλευση του κόσμου.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να γνωριστούν και να συζητήσουν για διάφορα εκπαιδευτικά θέματα αλλά και για τις θέσεις του Δ.Σ. όπως αυτές παρουσιάστηκαν στο συνέδριο των Προέδρων, που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα και μετείχε και η πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ευρυτανίας κ. Ελένη Παρλαβάντζα.

Στην ομιλία της η κ. Παρλαβάντζα καλωσόρισε τα μέλη και τόνισε τη σπουδαιότητα της Ένωσης, ενώ συνεχάρη για το δύσκολο εκπαιδευτικό αγώνα που δίνουν καθημερινά οι καθηγητές στα τόσο απομακρυσμένα μέρη, αποκαλώντας τους μάλιστα «ιεραπόστολους» του νομού.

Σάββατο, 13 Μαρτίου 2010

Συγγνώμη αλλά και εγώ έχω κουραστεί με τους γραφικούς "οραματιστές"!



κ. Δημητρόπουλε και κ.Τριανταφυλλε που ειναι το 5x5 στο Ραπτοπουλο; Θα έχετε μπερδευτεί σίγουρα! Ξέρετε για 4x4, τι είναι τώρα αυτό το 5x5; Ποιά εταιρεία το "βγάζει;" ΝΤΡΟΠΗ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΡΑΣ!!!!!!!!!!!

ΡΕ ΘΑ ΠΗΔΗΧΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ!!!!!!!!!!!! ΤΙ ΛΕΤΕ ΡΕ ΠΑΤΕ ΚΑΛΑ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΔΑΤΕ ΤΡΕΝΟ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Σύλλογος Φίλων του Σιδηροδρόμου Νομού Ευρυτανίας

Διευθύνσεις
Επικοινωνία
Σύλλογος Φίλων του Σιδηροδρόμου Νομού Ευρυτανίας
Μέλος: NGO Free
Από: 02.04.2007


Κεντρικά Γραφεία:
Γεωργίου Ζηνοπούλου 7 (2ος όροφος), 361 00 Καρπενήσι, Ελλάδα

Τηλέφωνο: 22370 25584, 22370 25391
Κινητό: 697 685 6130
Fax: 22370 25587
Πρόσωπο Επικοινωνίας: Γιώργος Κουκούτσης, Πρόεδρος

ΑΣ ΜΗΝ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ!!!

Εντωμεταξύ δήμαρχοι, νομάρχες, αντινομάρχες και αντιδήμαρχοι που είναι και δημόσιοι υπάλληλοι, με τα νέα μέτρα για την οικονομία χάνουν το διπλό τους μισθό. Καλά τα κλάματα έφτασαν μέχρι κάτω. Γιατί πολλοί είναι αυτοί που ενώ είναι αιρετοί, είναι και δημόσιοι υπάλληλοι. Εισπράττουν και τον μισθό από το αξίωμα καθώς και το μισθό από την δουλειά τους και ας μην πατάνε ποτέ εκεί αφού έχουν -νόμιμα, έτσι;- άδεια μετ’ αποδοχών. Διπλό μισθό. Καταλαβαίνετε τώρα ποιοί έχωσαν μέσα την Ελλάδα. Οι χιλιάδες διπλόμισθοι, γιατί είναι και οι πρόεδροι επιτροπών, κλπ κλπ. Πάντως στην Ευρυτανία είναι πολλοί οι λουφαδόροι. Ένας μάλιστα δεν πατάει ΠΟΤΕ το πόδι του στην δουλειά του, δηλαδή δεν ξέρει καν σε ποιο γραφείο εργάζεται. Μη γελάτε. Στην νομαρχία είναι, αλλά ουδείς το ξέρει. Αλλά οι μισθοί... μισθοί. Άντε καληνύχτα πολίτη.

Προσούτο Ευρυτανίας



Ένα από τα... αξιοθέατα του Προυσού είναι το αλλαντοποιείο Στρεμμένου. Αφού διετέλεσε πρέσβης της χώρας μας στην Ιταλία για 6 χρόνια, ο κ. Στρεμμένος διατηρεί σήμερα μία μονάδα παραγωγής προσούτου αλλά και άλλων αλλαντικών. Σε έναν ειδικό χώρο, δίπλα στον Προυσιώτη ποταμό, θα δοκιμάσετε τα αλλαντικά του (τηλ. 22370 80810,

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Αρχαία Αιτωλία ...και Απεραντοι


Αρχαία Αιτωλία ...

Η αρχαία Αιτωλία κατά τον Στράβωνα ήταν χωρισμένη στην παραλιακή ζώνη, προς νότια του Αράκυνθου, με τις πανάρχαιες πόλεις Καλυδώνα, Πλευρώνα, Χαλκίδα, Ωλενό, Πυλλήνη και τις εύφορες πεδιάδες γύρω από τη λίμνη Τριχωνίδα, με κυριότερες πόλεις το Φύταιο, το Τριχώνιο, τις Άκρες και την Μέταπα προς Νότο, και το Αγρίνιο, το Βουκάτιο (Παράβολα), το Φίστυο, το Θέστιο (Βλοχός) προς Βόρεια της λίμνης. Στα βορειοανατολικά ήταν ο τόπος του Θέρμου με το παλαιό ιερό του Απόλλωνος, αργότερα έδρα της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Η ορεινή περιφέρεια στα βόρεια και ανατολικά, που με τον καιρό κατακτήθηκε και προστέθηκε στο αιτωλικό έθνος, λεγόταν επίκτητος Αιτωλία. Την κατοικούσαν οι Ευρυτάνες «αγνωστότατοι γλώσσαν και ωμοφάγοι» κατά τον Θουκυδίδη, οι Αγραίοι, οι Απέραντοι, οι Οφιονείς με τις ομάδες των Βομιέων και Καλλιέων και οι Αποδωτοί. Η Ακαρνανία αποτελούσε το δυτικότερο μέρος, από το Ιόνιο έως τον Αχελώο και από τον Αμβρακικό έως τον κόλπο του Αστακού και τις εκβολές του Αχελώου, κατοικούμενη από τους Ακαρνάνες. Στην περιοχή του Βάλτου κατοικούσαν οι Αμφίλοχοι και οι Αγραίοι, ενώ Εσπέριοι (Οζόλες) Λοκροί κατοικούσαν στην παραλιακή περιοχή της Ναύπακτου.
Οι Αγραίοι
Κατοικούσαν την Αγραία ή Αγραΐδα, μια περιοχή της οποίας τα όρια άλλαζαν ανάλογα με την ιστορική συγκυρία. Έτσι για παράδειγμα, κάποια στιγμή έφτασαν μέχρι τον Αιτωλοακαρνανικό κάμπο όπου και έχτισαν το Αγρίνιο, ενώ σε κάποια άλλη στιγμή είχαν περιοριστεί στα απάτητα κορφοβούνια της σημερινής Δυτικής Ευρυτανίας. Κύριος χώρος ανάπτυξής τους όμως θεωρείται η περιοχή ανάμεσα στους ποταμούς Αχελώο και Αγραφιώτη, και μάλιστα στο βορειότερο κομμάτι της.
Χρυσή εποχή για τους Αγραίους ήταν η εποχή του Πελοπονησιακού πολέμου. Τότε είχαν και "βασιλιά", τον Σαλύνθιο ο οποίος έπαιξε αρκετά σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις. Συγκεκριμένα ο Θουκυδίδης (βιβλ. III κεφ. 114, 2) αναφέρει:
«Οι Ακαρνάνες και οι Αμφιλόχιοι μετά την αναχώρηση των ΑΘηναίων και του Δημοσθένη, επέτρεψαν στους Αμβρακιώτες και τους Πελοπονησίους οι οποίοι είχαν βρει καταφύγιο στον Σαλύνθιο και τους Αγραίους, να υποχωρήσουν ελεύθερα από την Οινιάδα, στην οποία είχαν μετακινηθεί από τη χώρα του Σαλυνθίου.»
Ο Θουκυδίδης, γράφοντας για τον πελοποννησιακό πόλεμο, μας πληροφορεί, ότι πολέμησαν εναντίον των Μαντινέων και Αμβρακιωτών:
«Σκότωσαν μόνο τους Αμβρακιώτες ενώ υπήρχε μεγάλη διαφωνία και δυσκολία στο να αναγνωρίσουν αν κάποιος ήταν Αμβρακιώτης ή Πελοποννήσιος. Έσφαξαν περίπου διακόσιους και οι άλλοι διέφυγαν στην γειτονική περιοχή της Αγραΐδας όπου βρήκαν καταφύγιο στον Σαλύνθιο, τον φιλικό προς αυτούς βασιλιά των Αγραίων.»
Πρωτεύουσα των Αγραίων ήταν η πόλη Έφυρα, της οποίας δε γνωρίζουμε τη θέση. Όλα τα κάστρα της περιοχής, όπως αυτό των Λεπιανών, της Βελαώρας, της Σιβίστας, των Τοπολιάνων, της Βούλπης αλλά και του Παλαιοκάτουνου θα μπορούσαν να είναι υποψήφιοι "οδηγοί" για την τοποθέτηση της πόλης.
Οι Απεραντοί
Η Απεραντία βρισκόταν ανάμεσα στους ποταμούς Αγραφιώτη και Μέγδοβα ως τ' Άγραφα. Το όνομα της Απεραντίας πιθανόν να προέρχεται από την "απέραντη" έκταση της περιοχής που προς τα βόρεια άγγιζε τη Θεσσαλία. Πιθανότερη όμως εκδοχή πρέπει να είναι αυτή που υποστηρίζει ότι το όνομα προήλθε από την αδυναμία πρόσβασης προς αυτήν, διότι ο ποταμός Αχελώος ήταν "α-πέραστος" στο μεγαλύτερο μέρος του (α+περάν). Και της Απεραντίας η πρωτεύουσα είναι δύσκολο να τοποθετηθεί γεωφυσικά καθώς δεν υπάρχει η απαραίτητη αρχαιολογική έρευνα. Πιθανολογείται ότι το κάστρο της Τσούκας, ή το Παλιόκαστρο της Τατάρνας μπορούν να παρέχουν ισχυρές ενδείξεις για την τοποθέτηση της αρχαίας αυτής πόλης.
Όπως ειπώθηκε και παραπάνω, οι Απεραντοί ήταν κι αυτοί Αιτωλικό φύλο. Ως απόδειξη θεωρείται το όνομα του αντιπροσώπου τους στο Κοινό των Αιτωλών το 215 π.Χ στο οποίο καταγράφηκε ως "Θεόδοτος ο Απεραντός". Το στοιχείο αυτό επιβεβαιώνει την συγκροτημένη πολιτειακή δομή των Απεραντών, μια εποχή που οι γειτονικοί τους Δόλοπες, (και βεβαιωμένα Αιτωλοί) δεν συμμετείχαν στο "Κοινόν" λόγω υποταγής τους στους Μακεδόνες του Φιλίππου του Ε, ο οποίος είχε κατακτήσει την περιοχή. Κατά μία ακόμη εκδοχή η πιθανή πρωτεύουσα βρισκόταν κοντά στη σημερινή Βίνιανη.
Οι Δόλοπες
Κατοικούσαν την Δολοπία χώρα, περιοχή που περικλείεται από τους ποταμούς Ταυρωπό (Μέγδοβα) και Καρπενησιώτη. Βεβαίως ανάλογα με τις ιστορικές συνθήκες, πολλές φορές επεκτάθηκαν και πέραν των ορίων αυτών φτάνοντας μέχρι και τον Αχελώο. Προς νότο έφταναν μέχρι τις βόρειες παρυφές του Βελουχιού και η πρωτεύουσά τους ήταν η αρχαία Κτιμένη ή Κτιμενάς βρισκόταν στο χώρο της σημερινής Δράνιστας, στα νότια του νομού Καρδίτσας, κοντά στα λουτρά Σμοκόβου. Ο γιός του βασιλιά της, ο Ευρυδάμας συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία σύμφωνα με τον Απολλώνιο Ρόδιο. Στην περιγραφή του καταλόγου των ηρώων που συμμετείχαν αναφέρει:
«Ήλθε κι ο Τιταρήσιος ο Μόψος που για όλες
ο Απόλλωνας τον δίδαξε τις προφητείες των οιωνών
και του Κτιμένου ο Ευρυδάμας, που κοντά στη λίμνη
Ξυνιάδα εκατοικούσε, στην Δολοπική Κτιμένη»
Εκτός από την Κτιμένη, κι άλλες Δολοπικές πόλεις αναπτύχθηκαν, όπως η Δολοπηίς, οι Αγγειαί, κοντά στη λίμνη Ξυνιάδα, η Μενελαϊς, κοντά στο σημερινό Σμόκοβο (Λουτροπηγή) της Καρδίτσας και η Ελλοπία.
Γενάρχης των Δολόπων φέρεται ο Δόλοψ, του οποίου ο τάφος βρισκόταν κοντά στις Παγασσές, «Δόλοπος σήμα» η «Δολοπήϊος τύμβος». Ως πρώτος καταχτητής αναφέρεται ο βασιλιάς της Φθίας και πατέρας του Αχιλλέα, Πηλέας, ο οποίος παραχώρησε την Δολοπία στον Φοίνικα γιο του βασιλιά της Θράκης Αμύντορα. Για τον λόγο αυτό 500 Δόλοπες συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο υπό τις διαταγές του Φοίνικα για τον οποίο ο Πίνδαρος γράφει: «που οδήγαγε την άξια ομάδα των Δολόπων για της σφεντόνας τη ριξιά και στο να βρίσκουν στόχο, των Δαναών που τ' άλογα δαμάζουνε, τα βέλη»
Στα 501 (π.Χ.) οι Δόλοπες πήραν μέρος στην εκστρατεία του Κύρου υπό τον Μένονα τον Θεσσαλό. Στα 420 πολέμησαν με τους Μαλιείς, τους Αινιάνες και τους Θεσσαλούς εναντίον των Ήρακλειωτών της Τραχίνας. Το 374 υποτάχτηκαν στον τύραννο των Φερρών Ιάσονα. (Ξενοφ. Έλλην. Β', δ', 1).
Στα 344 πήγαν με το μέρος του Μακεδόνα Φιλίππου του Β' πατέρα του Μεγαλέξανδρου. Στο 356-346 π.Χ. πήραν μέρος στον ιερό πόλεμο υπέρ των Δελφών. Στο 323 π.Χ. συμμάχησαν με τους Αθηναίους και συνεχόμενα μπήκαν στην δυνατή τότε Αιτωλική Συμπολιτεία. Στο 279 π.Χ. πολέμησαν μαζί με τους Αιτωλούς και τους Ευρυτάνες, τους Γαλάτες. Στα 174 π.Χ. ο Περσέας του Φιλίππου τους καθυπόταξε αν και βρισκόταν αυτός κάτω από την ρωμαϊκή κυριαρχία. (Πολυβ. ΚΒ., 22, 4).
Οι Ευρυτάνες
Κατοικούσαν στην Ευρυτανία, μια περιοχή πού περιλάμβανε τον σημερινό δήμο Καρπενησίου και την περιοχή της Δομνίστας και του Προυσού. Λέγεται ότι κάποια περίοδο οι Ευρυτάνες έφτασαν μέχρι και το Αγρίνιο καταλαμβάνοντας και το Θέρμο, πρωτεύουσα της Αιτωλίας. Προς τα βόρεια είχαν γείτονες τους, Δόλοπες, προς τα Ανατολικά τους Αινιάνες, Προς τα Δ. είχαν τους Απεραντούς, προς τα Ν.Δ. τους Θεσπιείς και τέλος προς τα Ν.Α. τους Οφιονείς. Σημειωτέον, ότι οι Ευρυτάνες, οι Δόλοπες, οι Απεραντοί και οι Αγραίοι, πού κατά τον Αριστοτέλη, στην πολύ αρχαία εποχή, ζούσαν από το κυνήγι και τη ληστεία, μαζί με τους Οφιονείς και τους Αποδωτούς είχαν αποτελέσει, κατά τον 4ον αιώνα π.Χ., τη λεγόμενη «Επίκτητο Αιτωλία».
Το όνομα Ευρυτανία προήλθε, όπως υποστηρίζει κι ο Αριστοτέλης, από το μυθικό βασιλιά Εύρυτο που ήταν άριστος χειριστής του τόξου και "μέγας" κατά τον Όμηρο. Ο Εύρυτος προκάλεσε τον θεό Απόλλωνα σε μονομαχία και σκοτώθηκε απ' αυτόν. Ο Απολλώνιος Ρόδιος, λέει για το χαρακτήρα του γενάρχη των Ευρυτάνων, πατέρα των Αργοναυτών Κλυτίου και Ιφύτου:
«Εκεί και ο Κλυτίος κι ο Ίφιτος εφτάσαν
της Οιχαλίας φύλακες, γιοι του σκληρού Ευρύτου.
Του Εύρυτου που από μακριά το τόξο ευστοχούσε και ούτε χαίρονταν
δοσιά. Θέλοντας μάλωνε μ' αυτόν που δώρο του κάνει»
Τόσο ικανός ήταν στην τοξοβολία ο Εύρυτος που ο Δίας τον όρισε ως δάσκαλο του Ηρακλή για την τέχνη αυτή!
Ο Θουκυδίδης στην περιγραφή των πολεμικών επιχειρήσεων του 426 π.Χ αναφέρεται στους Αιτωλούς και τους Ευρυτάνες ως εξής:
«Το ίδιο καλοκαίρι, και γύρω στην ίδια περίοδο που οι Αθηναίοι είχαν περιοριστεί στη Μήλο, οι Αθηναίοι που περιέπλεαν την Πελοπόννησο με τριάντα πλοία, αφού πρώτα σκότωσαν σε ενέδρα μερικούς φρουρούς της Λευκαδίας, στη συνέχεια επιτέθηκαν εναντίον της Λευκάδας με μεγάλο στόλο, μαζί με την ενίσχυση και όλων των Ακαρνάνων εκτός των Οινιαδών καθώς και των Ζακυνθινών, των Κεφαλλήνιων και δεκαπέντε πλοίων των Κερκυραίων.
Οι Λευκαδίτες λοιπόν βλέποντας τη γη τους να καταστρέφεται τόσο μέσα όσο και έξω από τον ισθμό στον οποίο βρίσκεται και η Λευκάδα και το ιερό του Απόλλωνα, δεν έκαναν καμία κίνηση εξαιτίας του υπερβολικά μεγάλου αριθμού των εχθρών. Οι Ακαρνάνες όμως απαιτούσαν από τον Δημοσθένη, τον Αθηναίο στρατηγό, να φτιάξει ένα τείχος για να τους αποκόψει, νομίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα τους πολιορκούσαν και θα τους κατακτούσαν εύκολα απαλλασσόμενοι από μια πόλη πάντα εχθρική προς αυτούς.
Ο Δημοσθένης σ' αυτό το διάστημα είχε πειστεί από τους Μεσσηνίους ότι θα ήταν καλό για τον ίδιο, μιας και είχε μαζεμένη μια τόσο μεγάλη στρατιά, να επιτεθεί στους Αιτωλούς, οι οποίοι δεν ήταν μόνο εχθροί της Ναυπάκτου, αλλά κι αν τους νικούσε θα μπορούσε να κερδίσει εύκολα για τους Αθηναίους και την υπόλοιπη ηπειρωτική περιοχή.
Το έθνος των Αιτωλών λοιπόν είναι μεγάλο και αξιόμαχο, αν και ζούνε σε ατείχιστα χωριά κι αυτά διασκορπισμένα. και χρησιμοποιούν ελαφρύ οπλισμό και του έλεγαν ότι θα ήταν εύκολο να τους καταστρέψουν πριν τους έρθει βοήθεια.
Του συνέστησαν να επιτεθεί πρώτα στους Αποδωτούς, μετά στους Οφιονείς και κατόπιν στους Ευρυτάνες, οι οποίοι είναι η μεγαλύτερη φυλή των Αιτωλών, και μιλάνε, όπως λέγεται, μια γλώσσα ιδιαίτερα δυσκολονόητη και τρώνε το κρέας ωμό. Αν αυτούς τους κατελάμβανε, οι υπόλοιποι θα υποχωρούσαν εύκολα. Ο Δημοσθένης λοιπόν, κάνοντας το χατίρι των Μεσσηνίων, εκστράτευσε εναντίον των Αιτωλών....»
Το αποτέλεσμα της της επιδρομής ήταν η πανωλεθρία του στρατού του, χάρη στον κλεφτοπόλεμο, πού πολύ έντεχνα εφήρμοσαν οι αμυνόμενοι! Έχασαν 120 άνδρες καθώς και το συστράτηγο Προκλή.
Η πρωτεύουσα της Αρχαίας Ευρυτανίας, Οιχαλία, δεν είναι γνωστό που βρισκόταν, φέρεται όμως να ίδρυσε ο βασιλιάς των Δρυόπων Μελανεύς, πατέρας του Εύρυτου, δεινός τοξότης κι εκείνος, που της έδωσε το όνομα της γυναίκας του. Οι Δρύοπες αναφέρονται ότι πήραν μέρος στον Τρωικό πόλεμο πλάι στους Αιτωλούς και τους Δόλοπες. Μαζί με τους Θεσσαλούς της Τρίκκης φέρονται να πήραν μέρος στον πόλεμο αυτόν κι οι κάτοικοι της Οιχαλίας του Ευρύτου με 30 πλοία.
Ο Στράβωνας λέει: «Υπάρχει και Ερετρική πόλη Οιχαλία, απομεινάρι της πόλης που κατέστρεψε ο Ηρακλής, με το ίδιο όνομα στην Τραχινία και την Αρκαδία, την οποία οι επόμενοι αποκάλεσαν Ανδανία, καθώς και στην Αιτωλία στην περιοχή των Ευρυτάνων.»
Εντυπωσιακό είναι ότι στην Ευρυτανία υπάρχει τοπωνύμιο "Αντάνια". Παρά ταύτα όμως και ο Στράβων δυσκολευόταν να τοποθετήσει την Οιχαλία. Έτσι αναφέρεται στη δυσκολία εντοπισμού της πόλης αυτής από τους ιστορικούς που προηγήθηκαν από αυτόν: «Οι ιστορικοί τοποθετούν την Οιχαλία που ονομάζεται και "πόλη του Ευρύτου", όχι μόνο σε αυτή την περιοχή αλλά επίσης και στην Εύβοια και στην Αρκαδία, και την μετονομάζουν με διαφορετικά ονόματα. Αναζητούν λοιπόν τα σχετικά με αυτήν, και ιδιαίτερα σε ότι αφορά το ποια ήταν η Οιχαλία που κατέλαβε ο Ηρακλής αλλά και σε ποια πόλη αναφερόταν ο ποιητής που έγραψε την "Άλωση της Οιχαλίας» Σύμφωνα με τη Μυθολογία ο Ηρακλής κατέστρεψε την Οιχαλία διότι ο Εύρυτος δεν θέλησε να του δώσει ως σύζυγο την κόρη του Ιόλη. Είχε ορίσει ότι θα δώσει την κόρη του σε εκείνον που θα νικούσε αυτόν και τα παιδιά του σε αγώνα τόξου. Κι όταν ο Ηρακλής αναδείχθηκε νικητής, ο Εύρυτος αρνήθηκε πάλι να του δώσει την πανέμορφη κόρη του, γιατί φοβόταν ότι θα σκότωνε τα τέκνα του απ' αυτήν όπως έκαμε προηγούμενα με τα τέκνα του από την Μεγάρα. Ο Ηρακλής με τους Αρκάδες, Μαλιείς, Τραχίνες και τους Επικνημίδιους Λοκρούς, επιτέθηκε και σκότωσε τον Εύρυτο και τους γιους του, λεηλάτησε την πρωτεύουσά του Οιχαλία και αιχμαλώτισε την Ιόλη, που αποπειράθηκε ν' αυτοκτονήσει πηδώντας από τα τείχη του κάστρου, αλλά γλίτωσε, αρνιόταν ωστόσο να την πλησιάσει σαν γυναίκα ο Ηρακλής. Έτσι εκείνος παρήγγειλε στο γιο του Ύλλο να την κάμει εκείνος σύζυγό του μόλις ενηλικιωθεί.
Κατά τον Κ. Στεργιόπουλο ίσως βρισκόταν στα Φειδάκια όπου υπάρχουν στη θέση "Καστρί" ερείπια αρχαίου κάστρου. Κατά τον Π. Ι.Βασιλείου ίσως η θέση του ταυτίζεται μ' εκείνη της λαϊκής Αντάνιας, σε βραχώδες σημείο του Κόμπολου κοντά στους Δομιανούς. Κατά τον Δημ.Ι.Φαλλή ίσως βρισκόταν στην Ποταμιά του Καρπενησίου, κοντά ή στη θέση του χωριού Κλαψί (Αρχαίο Κάλλιο). Υποστηρίχθηκε επίσης η πιθανότητα να βρισκόταν κάπου κοντά στο Κρίκελλο ή τη Δομνίστα. Ο Ρήγας ο Βελεστινλής στη "Χάρτα της Ελλάδος" την τοποθετεί κάπου βόρεια του Θέρμου.

ΡΕ ΓΑΜ...... ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΣΑΣ!!!!!!!!!

ΛΥΣΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ...!!!!!!

Τα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν έτσι:

1. Δανείζουμε εμείς (οι Έλληνες) την Ελλάδα άμεσα.
Έχουμε αρκετές καταθέσεις για να καλύψουμε αρκετούς μήνες.
Ταυτόχρονα, δίδοντας εξωφρενικά προνόμια στους Κινέζους (λιμάνι και ζώνη ελευθέρου εμπορίου για ίδρυση μονάδων συναρμολόγησης και "εξευρωπαϊσμού" των προϊόντων τους) τους πουλάμε 40 με 50 δις ευρώ ομολόγα. Ένα μεγάλο μέρος των Ευρώ που μαζεύει η Κυβέρνηση από τα παραπάνω το μετατρέπει σε δολλάρια (δείτε το γιατί στο 4)

2. Καλούμε το ΔΝΤ για τα υπόλοιπα. Θα πληρώσουμε κατιτίς παραπάνω αλλά θα απολαύσουμε
τα μούτρα των "Εταίρων" όταν καταλάβουν ότι η Ευρωπαϊκή τους Ένωση είναι ένα μάτσο κουρελόχαρτα. Θα απολαύσουμε επίσης μιά άνευ προηγουμένου ξεφτίλα της Κομισιόν και των καρεκλοκενταύρων της.

3. Αναθεωρούμε τις παραγγελίες οπλικών συστημάτων από τους φίλους Ευρωπαίους

4. Καλούμε την Κομισιόν να δει το θέμα εξόδου μιάς χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ, μια και αυτό δεν προβλέπεται πουθενά. Με το που θα κυκλοφορήσει η είδηση το Ευρώ θα χάσει το 30% της αξίας του ως προς το δολλάριο. Στο σημείο αυτό η Ελληνική Κυβέρνηση πουλάει τα δολλάρια και αγοράζει Ευρώ. Το κέρδος είναι 25% (με τις προμήθειες) και οι Γερμαναράδες το φυσάνε και δεν
κρυώνουν.

5. Εν τω μεταξύ σοβαρευόμαστε και δουλεύουμε και πληρώνουμε φόρους

6. συνάπτουμε συνθήκη με την Τουρκία σύμφωνα με την οποία δίνουμε Ελληνική (άρα και Ευρωπαϊκή) υπηκοότητα σε όποιον Τούρκο πολίτη έχει συγγένεια μέχρι β' βαθμού με Τουρκους που εκτοπίστηκαν κατά την ανταλλαγή πληθυσμών. ¨ολοι αυτοί την επόμενη μέρα παίρνουν το αεροπλάνο για τη Γερμανία... Ταυτόχρονα θεσπίζουμε ακόμα πιό εύκολα κριτήρια ελληνοποίησης
(με παράβολο 3.000 Ευρώ) των παράνομων προσφύγων. Και αυτοί παίρνουν την επόμενη μέρα το τραίνο για τη Γερμανία και Γαλλία. Με τρόμο βλέπουν οι Εταίροι εισρροή 15.000 χιλιάδων μουσουλμάνων την εβδομάδα με Ελληνικά διαβατήρια.

7. Η Κομισιόν απελπισμένη καλεί τους Εταίρους να αναθεωρήσουν τη στάση τους για την Ελλάδα, όλοι όμως βλέπουν ότι είναι αργά.

8. Η Ελλάδα αιτείται αποχώρησής της από το Ευρώ. Ακολουθούν και η Ιταλία και Ισπανία που υποφέρουν χρόνια από το σκληρό Ευρώ και την κηδεμονία των Γερμανών. Το Ευρώ καταρρέει. Η Κομισιόν παραιτείται σύσσωμη. Οι Άγγλοι κατηγορούν Γερμανία και Γαλλία ότι τα έκαναν μούσκεμα και ζητούν επειγόντως αναθεώρηση των Συνθηκών.

9. Έχουμε φτάσει το Δεκέμβριο του 2012. Οι Γερμανοί κατάλαβαν ότι τα έβαλαν με λάθος Mother fucker. Μερικές μέρες αργότερα φτάνει το τέλος του κόσμου.

Όχι για όλους όμως, οι Έλληνες (και τα 15 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο) έχουν μεταφερθεί με τα διαστημόπλοια των Ελ στον Άλφα του Κενταύρου. Μαζί τους σώθηκαν και μερικές ξέμπαρκες Γερμανίδες που είχαν παντρευτεί κάτι γκαρσόνια από την Μύκονο...






Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Ιστορικά του Δήμου Απεραντίων

Ένας από τους σπουδαιότερους μελετητές του Ευρυτανικού χώρου, ο αείμνηστος Πάνος Βασιλείου, αναφέρει ότι κατά την αρχαιότητα στο χώρο που καλύπτουν κυρίως οι σημερινοί δήμοι Απεραντίων και Ασπροποτάμου, κατοικούσαν οι Αγραίοι. Αυτοί κάλυπταν την έκταση γύρω στην επάνω ροή του Αχελώου, με πρωτεύουσα τους κατ' άλλους μεν τα Λεπιανά (ή άλλα χωριά της ΒΔ. εκείνης περιοχής της Ευρυτανίας, που έχουν αρκετούς ανερεύνητους αρχαιολογικούς χώρους), κατ’ άλλους δε, που είναι και τα πιθανότερο, την Πρασιά (Ζελενίτσα). Ο Θουκυδίδης δίνει μια περιγραφή της προστασίας, που έτυχαν οι Πελοποννήσιοι και οι Αμπρακιώτες από το βασιλιά των Αγραίων Σαλύνθιο όταν, οι πρώτοι είχαν νικηθεί από τους Ακαρνάνες. (Θουκυδ. Γ 106 κ εξ.). Αντίθετα οι Απεραντοί φέρονται ότι κατοικούσαν περίπου το χώρο ανάμεσα στους ποταμούς Αγραφιώτη και Μέγδοβα (Ταυρωπό) και φαίνεται να είχαν φτάσει ΝΔ. ως τον Αγ. Βασίλειο. Η πρωτεύουσά τους, η Απεραντία, ίσως βρίσκονταν περί το Κεράσοβο αν δεν είχαν επεκταθεί ως την Τσούκα της Τατάρνας, που προτιμά ο Woodhouse. Όμως, όπως εκτιμά ο Βασιλείου, η ονομασία των δήμων της ευρυτανικής αυτής περιοχής από τους νεότερους (κατά τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους το 1833) ήταν εσφαλμένη, αφού έδωσαν στο χώρο των Αγραίων την ονομασία των Απεραντών ή Απεραντίων και στον αντίστοιχο των Απεραντίων την ονομασία των Αγραίων, δημιουργώντας τη σημερινή σύγχυση.
Αντίθετα, ο σύγχρονος επίσης αξιόλογος ιστορικός μελετητής
Μάρκος Γκιόλιας θεωρεί εσφαλμένη την άποψη του Βασιλείου και όσων μιλούν για διαφορετική θέση των αρχαίων Απεραντίων και Αγραίων, αφού πιστεύει ότι όλα αυτά τα ιστορικά μπερδέματα εκπορεύονται το πιο πολύ απ' το γεγονός πως στα προχριστιανικά εκείνα χρόνια πολλά αιτωλικά φύλα άλλαξαν εγκαταστάσεις, αναζητώντας μεγαλύτερη άνεση και καλύτερους τόπους. Ύστερα πολεμώντας σε γειτονικούς χώρους σαν τους εύρισκαν πιο καλούς έμεναν μόνιμα και ή έδιωχναν τους παλιούς κατοίκους ή τους χρησιμοποιούσαν σα "φόρου υποτελείς".
Εμείς θα διατηρήσουμε την κατάσταση ως έχει, αφού δεν αλλάζει πολλά στην ιστορική μας καταγραφή.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ιστορικών, μετά την Αμβρακία, περιοχή της σημερινής Άρτας, εκτεινόταν η επικράτεια των Αμφιλόχων με βόρειο όριο τον Αχελώο. Δυτικά ήταν - εγκατεστημένοι οι Αγραίοι της Αιτωλίας. Βορειότερα απ' αυτούς και στην ανατολική όχθη του Αχελώου κατοικούσαν οι Απεραντοί, επίσης αιτωλικό φύλο. Πιο ανατολικά με κατεύθυνση από βορρά προς νότο άρχιζε η επικράτεια των Ευρυτάνων, του συμπαγέστερου πληθυσμιακού τμήματος των Αιτωλών.
Όπως σημειώνει, λοιπόν, ο
Μάρκος Γκιόλιας, γύρω από τη χωροθέτηση της Απεραντίας οι νεότεροι μελετητές προκάλεσαν μεγάλη σύγχυση, τοποθετώντας την στη θέση της σημερινής ευρυτανικής Αγραίας. Οι αρχαίες όμως ιστορικές πηγές διαψεύδουν τις απόψεις αυτές. Το 190 π.Χ. οι Αιτωλοί εκστρατεύουν μ’ επικεφαλής τον στρατηγό Νίκανδρο για την ανάκτηση από τους Μακεδόνες της Αμφιλοχίας, της Απεραντίας και της Δολοπίας. Όταν ο αιτωλικός στρατός ξεκινά από την Αμφιλοχία και διαπερνά τον ρου του Αχελώου, εισέρχεται αμέσως στην Απεραντία. Ο Αχελώος υπήρξε το δυτικό όριο των Απεραντών με τους Αμφιλόχους και τους Αθαμάνες. Για την πορεία του αιτωλικού στρατού γράφει σχετικά ο Πολύβιος: "Οι Αιτωλοί νομίσαντες έχειν ευφυή καιρόν προς το την Αμφιλοχίαν και την Απεραντίαν ανακτήσασθαι, προέθεντο στρατεύειν εις τους προειρημένους τόπους· αθροίσαντος δε Νικάνδρου του στρατηγού πάνδημον στρατιάν, ενέβαλον εις την Αμφιλοχίαν των δε πλείστων αυτοίς εθελοντήν προσχωρησάντων μετήλθον εις την Απεραντίαν και τούτων δε προσθεμένων εκουσίως εστράτευσαν εις την Δολοπίαν". Επίσης και ο Πλούταρχος τοποθετεί την Απεραντία στον ίδιο γεωγραφικό χώρο. Περιγράφοντας την πορεία του μακεδονικού στρατού για τη διαδοχική κατάληψη της Δολοπίας, της Αθαμανίας και της Απεραντίας, αναφέρει σχετικά: "Αγομένων δε και φερομένων υπό του Μακεδόνας τούτο μεν Δολόπων και Μαγνητών, τούτο δε Αθαμάνων και Απέραντων".
Ο γεωγραφικός προσδιορισμός της Απεραντίας είναι σημαντικός γιατί βοηθάει και στη χωροθέτηση των επικρατειών των άλλων αιτωλικών φύλων. Όσο για ορισμένες αμφισβητήσεις της αιτωλικής εθνικότητας των Απεραντώνν, αυτές ακυρώνονται από τα επιγραφικά δεδομένα. Μεταξύ των Αιτωλών Ιερομνημόνων στους Δελφούς το 215 π.Χ. αναφέρεται κι ο Θεόδοτος Απεραντός.


Τα προς Βορρά όρια των Απεραντών φέρονται να α
γγίζουν τα βουνά των Αγράφων, τα προς Δυτικά καθορίζονται από την αριστερή όχθη του Αγραφιώτη με πιθανή επέκταση και δυτικότερα από αυτή και κυρίως Ν.Δ. του Αγ. Βασιλείου, με Νότια κατεύθυνση, που πιθανολογείται από μερικούς ερευνητές, ότι έφθανε ως τη δεξιά όχθη του ποταμού Ζέρβα και Ν.Α. ως την κορυφογραμμή του Κούτπα - Κυραβγένας. Δηλαδή θα πρέπει να ανήκε κάποτε στους Απέραντους μια λωρίδα κατά μήκος της αριστερής όχθης του Αχελώου, από τον Αϊβασίλη ως της συμβολή του Ζέρβα στον Αχελώο (Woodhouse, Aetolia, Δ. σελ. 80).
Οι Απέραντοι ήταν αιτωλικό φύλο και είχαν γείτονες προς Β. τους Δόλοπες, προς Δ. τους Αγραίους και προς Ν.Δ. τους Ακαρνάνες και Θεσπιείς. Μαζί με τα λοιπά ευρυτανικά φύλα, τους Οφιονείς, τους Θεστιείς και τους Αποδωτούς, απετέλεσαν την
Επίκτητη Αιτωλία.
Η Απεραντία κατά μια εκδοχή, πήρε την ονομασία αυτή για την απέραντη προς τα Β. έκταση της, που σχεδόν έφθανε ως τη Θεσσαλία ή, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, γιατί δεν υπήρχαν πόροι για διάβαση του Αχελώου, κυρίως στην ανάμεσα Τριπόταμου και στην προς του νότια του Αγ. Βασιλείου ροή του. Ο Palmer ερμηνεύει τη λέξη από το στερητικό α και το ρήμα περαν (=Α-περαντία), καθορίζοντας το εθνικό "Απέραντος" και όχι Απεράντιος. Ακόμη θα πρέπει να σημειωθεί, ότι στο πλείστον του χώρου του τέως δήμου Αγραίων κατά την αρχαιότητα (5ος π.Χ. αιώνας) βρίσκεται ότι κατοικούσαν οι αρχαίοι Απέραντοι, στο δε χώρο του σημερινού τέως δήμου Απεραντίων, οι Αγραίοι και ότι εσφαλμένα η αρμόδια υπηρεσία, μετά την απελευθέρωση (1830), έδωσε στους δήμους αυτούς τις ονομασίες που από τότε παρέμειναν έτσι.
Την τοποθεσία που βρισκόταν η πρωτεύουσα των Απεραντών, λόγω της ανυπαρξίας, καθώς είπαμε, επιστημονικών
ανασκαφών στα υπάρχοντα απομεινάρια των κάστρων της Αγραίας και της Απεραντίας, δεν είναι εύκολο να προσδιορίσει κανείς σήμερα, παρ' όλες τις πιθανολογίες των ως τα τώρα μελετητών (
Bazin, Palmer, Woodhouse, Leake, Στεφ. Βυζάντιος, Κ. Στεργιόπουλος κλπ.).
Ο
Bazin, που πρώτος ασχολήθηκε με την επόμενη επιγραφή, η οποία βρέθηκε σε πέτρα στα "Στεργέϊκα" των "Ελληνικών" του Αγ. Βασιλείου: "CIMA.../ ΘΕΟΔΟΤΟΣ/ (...) ΡΙΑΩΠΑΣ (μήπως ΦΑΙΔΩΠΑΣ;)/ ΚΡΙΤΟΛΑ(ΟΣ)/ Δ(Ρ)ΔΥΜΑ/ (μήπως ΔΙΔΥΜΑ;)", προσδιορίζει, πιθανολογώντας, ότι η αρχαία Απεραντία ή Απεράντεια θα βρισκόταν περί το φρούριο της Τσούκας ή του Παλιόκαστρου Τατάρνας. Ο Woodhouse, παρά τις σαφείς πληροφορίες του Θουκυδίδη, του Στράβωνα και, σε πολλά, του Τίτου Λίβιου, δεν κατορθώνει να κατάληξη σε ό,τι αφορά στα σημεία, που διαμφισβητούνται από άλλους σχετικά με την τοποθεσία της πρωτεύουσας των Απέραντων. Ο Κ. Στεργιόπουλος πιθανολογεί το χωριό
Βίνιανη, αλλά και την Πρεβέντζα, για το οποίο αναφέρεται ο Leake καθώς και Forbiger. Αλλά τότε γιατί να μη σημειωθεί, στις πιθανές αυτές τοποθετήσεις και το Κερασοχώρι (Κεράσοβο), όπου και υπολείμματα αρχαίου φρουρίου υπάρχουν και η φυσική διαμόρφωση του εδάφους δικαιολογεί την ύπαρξη πρωτεύουσας οικισμών. Πάντως, αρχαία ερείπια έχουν βρεθεί στη θέση "Κύφος", κοντά στο χωριό Μαυρομάτα, όπου ο Πάνος Βασιλείου δεν αποκλείει να ήταν η αρχαία Οιχαλία, πρωτεύουσα των κατοίκων της περιοχής που καλύπτει σήμερα ο νομός Ευρυτανίας.

Ο ρωμαϊκός επεκτατισμός βρήκε τα ελληνιστικά κράτη σε βαθύτατη κρίση: στρατιωτικά εξαντλημένα κι αποδεκατισμένα οικονομικά αποδιοργανωμένα, κοινωνικά αντιμέτωπα με οξύτατα εσωτερικά προβλήματα, πολιτικά διαβρωμένα από τους πράκτορες της Ρώμης, που δημιούργησαν ισχυρά ερείσματα φιλορωμαϊσμού σ’ όλη την Ελλάδα, όπως βεβαίως και στην Αιτωλία. Η ρωμαϊκή κατάκτηση επακολούθησε σαν ιστορική νομοτέλεια σ’ αυτή την κατάσταση. Οι συνέπειές της για την Ελλάδα και ειδικότερα για την Αιτωλία υπήρξαν ολέθριες από κάθε πλευρά. Η γενική εικόνα που σκιαγράφησε ο Διόδωρος ο Σικελιώτης για την τραγωδία της Ελλάδας, αποδίδει την πραγματικότητα και για την Αιτωλία. Ποτέ η Ελλάδα δεν δοκίμασε τόσα δυστυχήματα όσα επισώρευσε η ρωμαϊκή κατάκτηση. Οι Αιτωλοί υποχρεώθηκαν να δώσουν ομήρους στη Ρώμη, να πληρώσουν πολεμική αποζημίωση 500 ευβοϊκά τάλαντα σε δόσεις και να αναγνωρίσουν την απόλυτη ρωμαϊκή κυριαρχία. Τα σύνορα της πανίσχυρης Αιτωλικής Συμπολιτείας περιορίστηκαν και οι ομόσπονδοι λαοί της βυθίστηκαν σε μια πραγματική κοινωνική και ηθική τραγωδία. Περισσότερο βέβαια χειμάστηκαν και καταστράφηκαν οι πεδινές και παραθαλάσσιες αιτωλικές πόλεις.
Η φθορά όμως του αιτωλικού πληθυσμού στα πεδία των μαχών και η συνεχής μεταναστευτική έξοδος συνετέλεσαν στην παρακμή του τόπου. Η νότια Αιτωλία και η γειτονική Ακαρνανία, που είχαν εκτάσεις όχι κατώτερες από τις θεσσαλικές πεδιάδες για την ανάπτυξη της ιπποτροφίας, δέχτηκαν μεγάλα πλήγματα. Στην εποχή του Στράβωνος ήταν χώρες σχεδόν ερημωμένες
.
Η έξοδος των Αιτωλών δεν έγινε μόνο προς το εξωτερικό, άλλα και το εσωτερικό της χώρας. Πολλοί κάτοικοι της πεδινής κυρίως Αιτωλίας αναγκάστηκαν, κάτω από τις ανώμαλες αυτές συνθήκες, να αποχωρήσουν για λόγους ασφάλειας στα ορεινά και απρόσιτα βουνά των Ευρυτάνων και Απεραντών. Αρκετοί Αγραίοι του αιτωλικού κάμπου, μετά ή και κατά τη διάρκεια της καταστροφής των οικισμών τους, πέρασαν ίσως τον Αχελώο κι εγκαταστάθηκαν μόνιμα μεταξύ των ποταμών Μέγδοβα και Αγραφιώτη, στη σημερινή Αγραία ή Αγραΐδα της Ευρυτανίας. Και έτσι, ενώ τότε οι χώροι της νότιας ή πεδινής Αιτωλίας παρουσιάζονταν αραιοκατοικημένοι κι αποψιλωμένοι, οι ορεινές περιοχές των Ευρυτάνων και Απεραντών άρχισαν να εμφανίζουν κά­ποια αύξηση του πληθυσμού τους. Πρόκειται για ένα φαινόμενο επαναλαμβανόμενο στην ιστορία της οροσειράς της Πίνδου. Δεν ήταν η πρώτη φορά, που οι πεδινοί Αιτωλοί ζητούσαν μόνιμο ή προσωρινό άσυλο στα γειτονικά βουνά των ομοεθνικών τους φυλών, εγκαταλείποντας τις εστίες τους στις επικίνδυνες κι ανασφαλείς ζώνες των πεδιάδων.

Ο Palmer θεωρεί τους Απεραντούς ως αιτωλικό φύλο μαζί με τους Αγραίους, Οφιονείς, Ευρυτάνες, Αιολείς, Αποδωτούς, Αμφιλόχους, Ύαντες και Κουρήτες. Οπωσδήποτε το 215 π.Χ. συναντάμε ως Ιερομνήμονα "Θεόδοτον τον Απεραντόν", που αποδείχνει ότι ήταν τότε οργανωμένη η χώρα των Απέραντων για νάχει αντιπρόσωπό της στο Κοινό των Αιτωλών. Αντίθετα στην ίδια εποχή κατά τον Τίτο Λίβιο οι Δόλοπες φέρονται ότι δεν συμμετείχαν στο Κοινό, γιατί βρίσκονταν υπό του Μακεδόνες.

Το 189 π.Χ., που η προσοχή της Ρώμης είχε στροφή κατά του Αντιόχου στην Ασία, οι Αιτωλοί βρήκαν την ευκαιρία να ξανακαταλάβουν την Απεραντία και την Αμφιλοχία για νάναι εξασφαλισμένοι από τα βόρεια τους. (Οπωσδήποτε οι χαρακτηρισμοί των Απεραντών ως Αιτωλών δίδονται σ' αυτούς από τους Ρωμαίους και τους Μακεδόνες ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση αυτών έναντι των και έναντι των Αιτωλών και τη φιλική ή εχθρική προς αυτούς συμπεριφορά των).

Το 192 π.Χ. ο Φίλιππος ο Ε΄ της Μακεδονίας, είχε κατακλύσει με το στρατό του τους χώρους της Απεραντίας, της Δολοπίας και της Αθαμανίας.

Τα περισσότερα χωριά της Απεραντίας είναι αρκετά παλιά. Ίσως κάποια να επιβιώνουν από τη βυζαντινή εποχή. Μερικά ήταν ήδη γνωστά κατά τις αρχές του ΙΣΤ΄ αιώνα, πράγμα που σημαίνει προγενέστερη ύπαρξη και λειτουργία τους. Αρκετά χωριά της περιοχής καταχωρίστηκαν στην αφιερωτική "πρόθεση 39" της μονής Δουσίκου των Τρικάλων, "που εγγράφθη επί έτους Χρίστου 1530 έως τα 1688". Και ιδού ποια: Σιβίστα, Τοπόλιανα, Μπελτζίσθα (Λιθοχώρι), Γρανίτζα, Ραπτόπουλον, Κερασοβάκι (Δαφνούλα), Ζελενίτζα (Πρασιά), Χωρίγγοβον (Κέδρα).
Η σημαντικότερη από τις πόλεις της περιοχής ήταν η Βελαώρα (Βαλαώρα), ονομαστή για τα δυο προχριστιανικά της κάστρα και τα ορατά ερείπια αρχαίων οικισμών και νεκροταφείων. Τα παλιά ξωκλήσια της κοινότητας, τα έξι πολύ κοντά το ένα με το άλλο, μαρτυρούν για τα κατάλοιπα του βυζαντινού της βίου. Στη Βελαώρα λειτουργούσαν κατά τον ΙΖ΄ αιώνα εργαστήρια επεξεργασίας ασημιού και κατασκευής οπλών. Λείψανα των τεχνικών εγκαταστάσεων σώζονταν σε καλή κατάσταση ως τη δεκαετία του 1950 στη θέση "Σπαθάρη", επιβεβαιώνοντας πλήρως την παράδοση.
Ορισμένα χωριά του βορειοδυτικού τμήματος της Απεραντίας συγκροτούν ναχιγιέ κατά τα μέσα του ΙΗ΄ αιώνα. Σε ποιόν όμως καζά ανήκε ο ναχιγιές δεν είναι σίγουρο άγνωστο, αν και υπάρχουν στοιχεία για τον καζά Κεράσοβου. Σε ένα "χοτζέτι" του 1753, με το οποίο εκχωρείται τίτλος ιδιοκτησίας σε συγκεκριμένο ενδιαφερόμενο, αναγράφεται κτήμα χωρίου "εν τη περιοχή Κράτσεστα (Κρετσίστα) του Δήμου Αγρίδοβις". Ο συσχετισμός της ονομασίας "Αγρίδοβις" προς τους Αγραίους, με αναγωγές μάλιστα στην αρχαιότητα, δεν είναι αξιόπιστος και ατεκμηρίωτος ιστορικά. Έτσι η μετάθεση που κάνουν ορισμένοι μελετητές των Αγραίων στη θέση Απεραντών και αντίστροφα, αμφισβητώντας τη σημερινή τοποθέτησή τους, είναι λαθεμένη. Οι Απεραντοί ανέκαθεν βρίσκονταν στον ίδιο χώρο, έχοντας ως δυτικό και νότιο όριο της επικράτειάς τους τον ρου του Αχελώου.


"OI ΑΠΕΡΑΝΤΙΟΙ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ..."
(*)

Όπως είναι γνωστό, ο Όμηρος συχνά αναφέρει τους Αιτωλούς ενώ τη χώρα της Αιτωλίας ποτέ. Απ' αυτό το γεγονός, πολλοί ιστορικοί συμπεραίνουν πως οι Αιτωλοί ήρθαν από άλλη περιοχή κι εγκαταστάθηκαν σ' αυτό το γεωγραφικό χώρο, δίνοντας του και τ' όνομα Αιτωλία. Η λέξη είναι δωρική και σημαίνει τον καταστροφέα της αγάπης, δηλαδή το φιλοπόλεμο. Ο Αιτωλικός λαός μετά την εισβολή του αυτή, σκορπίστηκε σε διάφορα τμήματα της περιοχής κι έτσι αποτελέστηκαν τα διάφορα Αιτωλικό φύλα, ένα απ' τα οποία είναι και οι Απεραντοί - οι σημερινοί Απεράντιοι. Η προς το βορρά επέκταση των Απέραντων, όπου τα πανύψηλα βουνά εμπόδιζαν τους ξένους να φτάσουν ως εκεί, έδινε την αίσθηση του αχανούς, του απέραντου χώρου κι ακριβώς απ' αυτήν την αίσθηση πήρε το όνομα Απεραντία.
Μια άλλη εκδοχή είναι πως ο Αχελώος που αποτελούσε φυσικό σύνορο της χώρας αυτής δεν είχε πουθενά πέρασμα δηλαδή πήρε το όνομα από το στερητικό -α- και περάν - Απεράν, Απεραντία. Άλλη ακόμα ερμηνεία δίνεται από το Ήπειρος - Άπειρος - Απεραντός όπως θέλει ο ιερομνήμονας του 215 π.Χ. Θεόδοτος ο Απεραντός.
Η ελληνικότητα των φύλων της Αιτωλίας και των Απεραντών φυσικά, δεν αμφισβητείται από τους ιστορικούς. Μόνο ο Στράβων (10.1.16) γράφει με κάποια συγκατάβαση πως: "Αιτωλοί και Ακαρνάνες εισι και Αθαμάνες, ει χρη και τούτους Έλληνας ειπείν".
Πρέπει εδώ να σημειωθεί πως οι ονομασίες που χρησιμοποιούνται απ' τους αρχαίους και τους μεταγενέστερους ιστορικούς δεν ανταποκρίνονται απόλυτα στο γεωγραφικό χώρο. Έτσι πιθανότατα οι Απεραντοί να κατείχαν ανατολικά την κοιλάδα του Μέγδοβα και να επεκτείνονταν δυτικά προς τον ποταμό Αγραφιώτη. Άλλοι ισχυρίζονται πως ο Αγραφιώτης διασχίζει την Απεραντία, η οποία φτάνει ως τον Αχελώο.
Το χωριό Πρεβέντζα, κοντά στη Μαρδάχα, πολλοί το θεωρούν σαν πρωτεύουσα της χώρας των Απέραντων, δηλαδή σαν την πόλη Απεραντία. Η Επιτροπή όμως μετονομασίας των τοπωνυμιών της Ελλάδας γνωμάτευσε πως η Απεραντία "δεν πρέπει να ζητηθεί ούτε παρά την Γρανίτσαν ούτε παρά τι άλλο των αποτελούντων αυτό χωρίων, αλλ' εις τα Λεπιανά, διότι εκεί και λείψανα αρχαίων τειχών σώζονται και εκάστοτε κατά τας γεωργικός σκαφάς ευρίσκονται και νομίσματα και άλλα ευρήματα μαρτυρούντα ότι υπήρχε κατά τους αρχαίους ιστορικούς χρόνους συνοικισμός".
Η ύπαρξη αρχαίου συνοικισμού στα σημερινά Λεπιανά είναι γεγονός, σαν την αρχαία όμως Απεραντία δεν μπορούμε με βεβαιότητα να καθορίσουμε πρώτα - πρώτα γιατί η ίδια επιτροπή γράφει πως "ο συνοικισμός ούτος (Λεπιανά) δεν ανήκεν εις την χωράν των Απεραντών" και ακόμα γιατί μεγαλύτερη πιθανότητα έχει άποψη πως ο οικισμός αυτός κατοικήθηκε από επαναπατριζόμενους Απέραντους που βρήκαν τον τόπο πιο πρόσφορο και τούδωσαν τ' όνομα Απεραντία σα "μνήμη πατρίδας", όπως θα δούμε αμέσως παρακάτω.
Άλλωστε η Επιτροπή αποφαίνεται ακόμα πως ο σημερινός δήμος Απεραντίων δε βρίσκεται εκεί ακριβώς που κατοικούσε άλλοτε το Έθνος των Απέραντων, αλλά το πιθανότερο στην περιοχή του σημερινού δήμου Αγραίων. Μερικοί μάλιστα τοποθετούν την πόλη Απεραντία νότια της Βίνιανης στη θέση "Τούρκου", όπου υπάρχουν λείψανα αρχαίου τείχους.
Ιστορικά μπερδέματα είναι όλα τούτα που εκπορεύονται το πιο πολύ απ' το γεγονός πως στα προχριστιανικά εκείνα χρόνια πολλά αιτωλικά φύλα άλλαξαν εγκαταστάσεις αναζητώντας μεγαλύτερη άνεση και καλύτερους τόπους.
Ύστερα πολεμώντας σε γειτονικούς χώρους σαν τους εύρισκαν πιο καλούς έμεναν μόνιμα και ή έδιωχναν τους παλιούς κατοίκους ή τους χρησιμοποιούσαν σα "φόρου υποτελείς".
Οπωσδήποτε εξακριβωμένο είναι πως κάστρα (που θα πει και οικισμοί) υπήρξαν κοντά στον Αχελώο, στην Τατάρνα, τη Βούλπη, τη Συβίστα, τη Βελαώρα, τα Τοπόλιανα, τη Γρανίτσα, τα Λεπιανά και τη Ζελενίτσα (τη σημερινή Πρασιά). Μεγαλύτερο κάστρο της περιοχής ήταν το "Παλαιόκαστρο" κοντά στο σημερινό Παλιοκάτουνο, όπου τοποθετείται η προϊστορική αιτωλική πόλη Εφύρα.
Από τον 7ο π.Χ. εξακριβώνεται ότι πληθυσμοί των Απεραντών (και των Αγραίων που δημιούργησαν το Αγρίνιο) κατεβαίνουν προς τα πεδινά, ενώ οι πεδινοί που ήταν κοντά στις θάλασσες έφευγαν για μακρινότερους τόπους.
Η πληγή (ή η ευλογία) της μετανάστευσης είναι φαίνεται πολύ παλιά σ' αυτόν τον τόπο.
Όπου όμως κι αν βρέθηκαν οι Απεραντοί, έπραξαν με ηρωισμό το καθήκον τους και προπαντός μέσα στην Αιτωλική Συμπολιτεία. Αλλά η ιστορική νομοτέλεια ενήργησε με την ακρίβεια φυσικού φαινομένου. Η παρακμή ήρθε ύστερα από ένα μεσουράνημα δόξας.
Οι Ρωμαίοι κατακτητές επέδραμαν για να μειώσουν το γόητρο και τον πληθυσμό των Αιτωλών. Παράλληλα το καλοκαίρι του 191 π.Χ. ο Φίλιππος είχε κατακτήσει την Απεραντία, αλλά πολύ σύντομα, απομεινάρια του στρατού των Αιτωλών την ξαναπήραν με σκληρές μάχες. Για λίγο όμως. Γιατί οι Ρωμαίοι με τους συμμάχους τους δεν άργησαν να υποτάξουν ολοκληρωτικά τη Συμπολιτεία της.
Ίσως αν οι Ρωμαίοι δεν αποφάσιζαν να φτάσουν ως εκεί πάνω, η Απεραντία θα γίνονταν η πρωτεύουσα της Αιτωλίας και η έδρα της Αιτωλικής Συμπολιτείας (της νικημένης έστω) οπότε η περιοχή τούτη θα διαδραμάτιζε σπουδαιότερο ρόλο στην ιστορία και τον πολιτισμό.
Όλα τα χρόνια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας οι Απέραντοι ήταν υποχρεωμένοι να υπηρετούν στις ρωμαϊκές λεγεώνες σαν "ξένοι", ώσπου ο Αντώνιος Καρακάλας (211-217 μ.Χ.) τους ανέβασε στην τάξη των Ρωμαίων πολιτών.
Έτσι είχαν τα πράγματα στη χώρα των Απέραντων, όταν εμφανίστηκε η Χριστιανική Θρησκεία. Ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να εκχριστιανιστεί. Γιατί στο μεταξύ είχαν αρχίσει και οι βαρβαρικές επιδρομές (Γότθοι γύρω στα 267 μ.Χ. Αλάριχος γύρω στα 398 μ.Χ. κ.λπ.). Οι επιδρομές αυτές που ταλαιπώρησαν αφάνταστα τις πεδινές κυρίως περιοχές, συντέλεσαν ώστε πολλοί πληθυσμοί να επαναπατρισθούν στα προγονικά τους ορεινά "χώματα" ύστερ' από πολλά χρόνια.
Έτσι οι οικισμοί των Απεραντών άρχισαν να πληθαίνουν και να επεκτείνονται με τη δημιουργία καινούργιων. Η χώρα ξαπλώθηκε γεωγραφικά, γιατί αυτοί που ανέβαιναν απ' τα πεδινά για να γλιτώσουν απ' τους βαρβάρους, εγκαθιστούσαν τα νοικοκυριά τους, όπου εύρισκαν τόπο πρόσφορο για ανετότερη ζωή. Και για να τιμήσουν την πατρίδα τους, αυτοί οι ξαναφερμένοι απ' την ανάγκη Απεραντοί, έδιναν στους νέους οικισμούς ονόματα σχετικά.
Γι' αυτό και οι έρευνες ανακάλυψαν δυο - τρεις οικισμούς με τ' όνομα Απεραντία (όλες πάντως μέσα στον ίδιο αιτωλικό χώρο και με λαούς συγγενικούς). Έτσι έγινε και με την Απεραντία (των σημερινών Λεπιανών), όπου ο τόπος "δεν ανήκεν εις την χωράν των Απεραντών", ενώ παράλληλα συναντάμε άλλη Απεραντία νότια της Βίνιανης κι άλλη ακόμα που αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος, σα Θεσσαλική πόλη με Απέραντους κατοίκους.
Οι διάφοροι τούτοι οικισμοί (νέοι και παλιοί) της χώρας των Απεραντών εξαιτίας των κινδύνων από τις βαρβαρικές επιδρομές γνωρίζουν μια κοινωνική άνθιση και πρόοδο που φέρνουν οι από τα πεδινά επαναπατριζόμενοι. Αυτοί έφεραν ακόμα σ' ετούτη την περιοχή και τη Χριστιανική Θρησκεία, που ο σπόρος της έπεσε σε γόνιμο έδαφος και σε αγνές ψυχές, αφού η αρχαία πίστη είχε ανεπανόρθωτα κλονιστεί.
Από τότε η Χριστιανική πια Απεραντία (γύρω στα 500 μ.Χ.) συγκεντρώνεται σ' αυτόν το χώρο, μορφοποιείται οριστικά κι αρχίζει την καινούργια της ζωή βγαίνοντας στο προσκήνιο της Ιστορίας.
Από δω και πέρα οι Απεράντιοι γεμάτοι ανατάσεις και καταποντισμούς, σκληρούς πολέμους και ένδοξες νίκες προχωρούν με γοργά βήματα προς τους αιώνες που ακολουθούν. Η επίμονη προσπάθεια τους να κρατηθούν σ' αυτά τα απρόσιτα βουνά κατατσακισμένοι και πεινασμένοι, όμως ελεύθεροι και περήφανοι, προκαλεί το γενικό θαυμασμό. Το τίμημα της Ελευθερίας και της Περηφάνιας το πλήρωσαν με πολύ αίμα και πολύν ιδρώτα.